|
«بیلی جو آرمسترانگ» خواننده و گیتاریست گروه «گرین دی» به سوالات خوانندهگان «تایم» پاسخ میدهد:
- چرا «گرین دی» تصمیم گرفت تا یک بازی رایانهای (Rock Band) راه بیندازد؟ - این راه تازهای است که به وسیلهی آن میتوانیم موسیقیمان را به گوش مردم برسانیم. شیوهها درحال تغییرند و واقعن دیگر قانونی برای این که چهطور موسیقیات را عرضه کنی وجود ندارد. بسیاری از مردم هستند که طرفدار بازیاند. من نیستم. یک بار سعی کردم تا در«راک بند» درام بزنم و افتضاح بودم.
- چه جوابی برای آنهایی دارید که میگویند «گرین دی» دیگر یک گروه پانک نیست؟ - هدف اصلی ما این است که ترانههای عالی بنویسیم و این پیش از ﮊانر برای ما اهمیت دارد. چیزی که در پانک مهم است این است آنها همهی آنچه را که دوست دارند بگویند میگویند و سرهگرا هستند. اگر از حد آن خارج شوی، آنها دیگر کاری که تو انجام میدهی را پانک راک نمیدانند. ترانهسراهای مورد علاقهی من از«سکس پیستولز» تا «لنون» و «مکارتنی» هستند. این چیزی است که «گرین دی» را میسازد. این که هیچ قانونی وجود ندارد.
- دربارهی وضعیت فعلی پانک راک چه فکر میکنی؟ - همیشه گروههای جوانی هستند که در گاراﮊ خانهشان کار میکنند. همهی پانک راک قرار نیست جریان غالبی باشد که با آن روبهرو هستیم. زیباییاش در این است که همیشه از آن خبر نداری. پانک راک جزیی از موسیقی زیرزمینی است.
- چه چیزی باعث شد تا ورﮊن موزیکالی از آلبوم «American Idiot» در برادوی داشته باشید؟ - وقتی «American Idiot» را ضبط میکردیم متوجه شدیم که آلبوم خصوصیات تئاتری و خط داستانی دارد. همیشه فکر میکردیم که باید روی صحنه اجرا شود. نمیدانستم که زنها اینقدر خوب میتوانند ترانههایی که من خواندهام را بخوانند. آنها حتا از من هم بهتر میخوانند.
- چهطور اسم «گرین دی» را برای گروه انتخاب کردید؟ - ترانهای به نام «گرین دی» نوشتم چون که مواد زیاد مصرف کرده بودم. درامر ما، «گرین دی» را روی کاپشناش نوشت و گفت شاید باید اسم گروه را «گرین دی» بگذاریم. من هم گفتم فکر خوبی است. پیش از آن ما را «Sweet Children» میخواندند.
- برای اجراهای زنده چهطور لیست آهنگها را انتخاب میکنید؟ - انتخاب آهنگ کار سختی است چون که باید در نظر داشته باشید که یک آهنگ چهطور با آهنگ بعدیاش ارتباط برقرار میکند و هماهنگ میشود. در عین حال هنگام اجرا، باید سریع بود و درخواستها را گرفت و به چشم به هم زدنی لیست اجرای ترانهها را تغییر داد.
- چند وقت پیش در برنامهی «پشت صحنهی موسیقی» در شبکهی «امتیوی» گفتید که از همکاری با شرکتهای بزرگ موسیقی پشیمان هستید. حالا چه فکر میکنید؟ - به هیچ وجه پشیمان نیستم. نمیدانم وقتی آن حرف را زدم در سرم چه میگذشت. بعد از آن فرصت زیادی داشتم تا به زندهگی شخصی و هنریام فکر کنم. اما نه، من پشیمان نیستم که برای یک شرکت بزرگ موسیقی خواندهام. کار درستی بود و ما مشکلی در این رابطه نداشتیم.
- فکر میکنید که موسیقیدانها مسئولاند تا پیامی اجتماعی یا سیاسی در موسیقیشان داشته باشند؟ - تنها آنهایی باید دربارهی مسایل اجتماعی یا سیاسی بخوانند که خودشان پُر از کثافتکاری نباشد. ترانه تنها نباید یک سری خطابهی توخالی یا یک مشت اتهام به دیگری باشد. اگر میخواهید ترانهی سیاسی بنویسید، این ترانه دقیقن باید از همان جایی بیاید که ترانهی عاشقانه میآید. من ترانهای دارم که میگوید نمیخواهم یک ابله امریکایی باشم. من در این ترانه همزمان دربارهی خودم و اتفاقاتی که در کشورم میافتد حرف میزنم.
- کدام گروهها بر شما تاثیرگذار بودند؟ - بسیاری از گروههای «مینیاپلیسی» مثل «Hüsker Dü» و «Replacements». و پس از آن بستر پانک راکی که از آن میآییم یعنی «برکلی»، «کالیفرنیا». رکوردی بود به نام «Turn It Around» که کار بزرگی برای من محسوب میشد.
- چرا هیچوقت پیر نمیشوید؟! - (با خنده) مطمئنن پیر میشوم. جریان از این قرار است که من خودم را از لحاظ ذهنی در شرایطی قرار میدهم که هیچگاه دست از کار و تلاش برنمیدارم. این زیربنای جوانی است. و این هیچ ربطی به چروکهای صورت یا اینکه چهقدر چاق هستی یا موهایت خاکستری شدهاند ندارد. این شور تو برای زندهگی است.
رُزا صاد - مجلهی اپیزود، شمارهی نودودو دوم امردادماه 1389 خورشیدی
|
|
copyright© 2008 episodemagazine.com All rights reserved |
