22bahman

اگر قرار به هورا‌کشیدن باشد، اوف! اصلن شاه‌کار بود امروز!

پنج‌شنبه - بیست‌ودوم بهمن 1388 - یازدهم فوریه‌ی 2010

برادر من! پاره‌کردن عکس این مادرسگ مال امروز نبود. این‌کار را هر روز دیگری همه‌جا می‌توانی بکنی. شعار دادن در مترو، کاری نبود که دو ماه نگه داشتی برای امروز. البت که یک کار معمولی که باید هر روز انجام بشود، وقتی نشود، می‌شود یک کار قهرمانانه در روزی که یک دنیا بدون حتا یک استثنا نشسته که شما را تماشا بکند. اگر این‌ها و امروز کار بزرگ بود پس من به روز عاشورا چه بگویم؟ چرا دنبال بهانه بگردیم که پلیس زیاد بود، بسیج زیاد بود، سپاهی زیاد بود. مگر روزهای دیگر زیاد نبود؟ مگر عاشورا سر هر کوچه‌ای یک پادگان نیرو نگذاشته بودند؟ مگر از نُه صبح وحشیانه نیفتادند به جان ملت؟ بابا من دارم فقط دیده‌های خودم را عینن نقل می‌کنم نه چیزی را که کسی بیاید برای من تعریف بکند. روز عاشورا آخرش چه شد؟ جمعیت به‌قدری وحشتناک زیاد بود که ضدشورش به‌جز تماشا کردن، چاره‌ی دیگری نداشت. بدبخت‌ها تا همین امروز لرزیدند که اگر بیست‌ودو بهمن هم همین بشود چه خاکی سرمان بریزیم؟ پس امروز چه شد؟ ها؟ نظام ترسید که دوهزار نفر در بلوار فردوس تجمع کرد؟ کروبی قهرمان باز هم کتک خورد؟ این‌ها برای شما خبرهای خوب است؟

می‌گویند ما رسانه نداریم. هشت ماه است که رسانه مگر چیزی غیر از همین صفحات ماست؟ و مگر چیزی به‌جز همین صفحات ما، چشم دنیا را گرفته؟ به این مدت کدام از خبرگزاری‌های دنیا آمدند حتا یک خبر از تجمعات بعد از انتخابات را از رسانه‌های حکومت نقل کردند؟ همه‌اش گزارش‌های ما بوده و تصاویر ما. مگر چیزی به‌جز همین گزارش‌ها، چشم دنیا را گرداند به سمت ما؟

چه‌قدر دنبال هورای کاذب باشیم برای خودمان؟ چه‌قدر دوست داشته باشیم عین قهرمان‌ها بشینیم قربان کارهای نکرده‌ی خودمان برویم؟ چرا اگر من الآن این‌جا بیایم آفرین و درود کاذب بفرستم، هزارتا قربان‌ام بروند و اگر بگویم بد کردیم، خطا رفتیم، اشتباه کردیم بشوم رسانه دولت؟ ساندیس‌خور هم که شکرخدا در فیس‌بوک شدیم. نه برادر اگر امروز می‌زدند هزار نفر را می‌کشتند هم برای من قهرمانی نبود . هیچ انتظار احمقانه‌ای هم نبود که تهران همین امروز سقوط بکند، حکومت بیفتد دست ما . تهران همان روز عاشورا یک‌بار سقوط کرد و به چشم خودم دیدم . عصر هم شهر را بی- ادعا دادند تحویل صاحب‌اش که ریخته‌های ما را جمع بکند برای صبح فردا. مگر نمی‌گویند نوکر ما هستند؟ خب دادیم نوکری بکنند! ولی امروز ما حتا آن‌قدر نبودیم که به چشم خودمان بیاییم. البته اگر چشم‌مان دوست داشته باشد واقعیت را آن‌طوری که هست ببیند نه آن‌طوری که دل‌اش می‌خواهد باشد.

حالا و مهم‌ترین صبح سبزمان شد این‌طوری نشسته‌اند می‌گویند بعد از ظهر مال ماست. بابا «جنگ واترلو» نیست که تا ظهر یک برنده داشته باشد، بعد از ظهر برنده‌اش فرق بکند. بیست‌ودوم بهمن فقط یک روز بود که حالا ساعت شش‌ونیم عصر است و تمام شد. یک‌روز که به‌طرز فجیعی به ضررمان تمام شد. یک‌روز و مهم‌ترین روز هشت ماه گذشته‌مان که مفت و مسلم دادیم‌اش به حکومت. یک‌ماه را خود من فقط نشستم‌ این‌جا رجز خواندم که مثل قبل‌ترها به سر سوزنی نشود این‌که بعد بگویند اگر تو و امثال تو به ما ماشالله ماشالله گفته بودید روحیه‌مان خوب می‌شد شاهکار می‌کردیم.

هورررررررررررررا به این گلی که کاشتید. آب‌اش بدهید پژمرده نشود. سخت بود کاشتن همچین گلی. عین یک دروازه‌ی خالی که از نیم متری بشوتی بیرون استادیوم. سبزها کار سخت‌تر را خیلی باشکوه انجام دادند. تبریک!

آقای مهاجرانی! حالا بی‌زحمت یه چند وقت حرف نزن!

برادران اتاق فکر و اتاق عمل و اتاق خواب و سایر اتاق‌ها! دست شما درد نکند. شما توی اتاق خیلی فکر کردید خسته شدید. محبت کنید هر دفعه که از این اتاق فکر می‌آیید بیرون، این سیفون را هم پشت سرتان بکشید بوی گندش خفه‌مان کرد. ما گناه نکرده‌ایم که تابلوی منقوش در اتاق فکر شما را بخواهیم ببینیم. همین‌که هر ازچندی عین همین 22 بهمن، عطر فکر شما به مشام‌مان می‌رسد، برای هفت پشت‌مان بس است. جدی شما چی می‌خورید که باهاش این‌همه فکر می‌کنید؟

آقای«سازگارا»ی عزیز! شما هم اخیرن زیاد فکر می‌کنی. صدهزار دفعه خواستم این‌را بگویم ملاحظه‌ی رفقا را کردم گذاشتم برای وقتی مثل امروز. یک لطفی کن دفعه‌ی بعد که روی یوتیوب برای جهان پیام صادر می‌کنی، همان‌طوری‌که به نشانه‌ی ابهت سبزها و وحشت نظام چشمهای‌ات را گرد می‌کنی، همچی با غرش حرف می‌زنی و دست‌های‌ات را گلوله گلوله می‌کنی و دست‌بند سبزت را نشان می‌دهی و از«آکسیون» حرف می‌زنی، فقط یک لحظه به این فکر کن که حرفی که می‌زنی هیچ پرسشگری جلوی روی‌ات ننشسته که بخواهی جواب‌اش را بدهی. که وقتی پرسید اگر این‌هایی که گفتی و نشد آن‌وقت چه؟ بخواهی به سر سوزنی مسئولیت کسانی را بپذیری که به‌خاطر احساس رهبری تو دارند توی خیابان له می‌شوند.

سایر برادران گنده سبز! تقریبن چون بر خلاف ادعاهایی که می‌کنید فاصله‌تان نسبت به هم این‌قدر کم است که همه‌تان بوی اتاق فکر گرفته‌اید، با همه تان هستم! شما هم یک لطفی اول از همه به خودتان، بعد به ما بکنید و برای دفعه‌ی بعد اصلن حرف نزنید. خیلی ممنون تا الان زیاد حرف زده‌اید یک کمی هم خسته‌گی دربکنید. بلکه هم زد و شما که حرف نزدید سبزها خودشان مثل عاشورا دانستند که باید چه بکنند. خوش‌تان می‌آید بروید توی اتاق، فکر بکنید وقتی آمدید بیرون همه فحش‌تان بدهند بگویند پیف پیف باز چه بویی راه انداختی؟!

تقویم سبز (۲۴)، جمعه، (حتا دل‌ام نمی‌خواهد تاریخ امروز را بزنم)

به روزی افتادیم که باید در تهران به‌خاطر تجمع لندن خوش‌حال باشیم!

تقویم امروز اتفاقن درباره‌ی خبرهای خود دیروز است. خبرهای خوب تا دل‌ات بخواهد. تعدادی از آن‌ها که همه‌شان در مورد بیست‌ودوم بهمن تهران در همه جای دنیا غیراز همین تهران است را جدی جهت ثبت در تاریخ، این‌جا می‌گذارم:

1) راه‌پیمایی باشکوه استکهلم سوئد درحمایت از راه‌پیمایی سبزهای تهران.

2) بیانیه‌ی دومیلیون اندیش‌مند دانمارکی درحمایت از راه‌پیمایان سبزهای تهران.

3) ابراز حمایت سیصد هنرمند آلمانی درحمایت از راه‌پیمایی سبزهای تهران.

4) حضور انبوه ایرانی‌های لندن درحمایت از راه‌پیمایی سبزهای تهران.

5) اطلاعیه‌ی دویست فضانورد اتریشی درحمایت از راه‌پیمایی سبزهای تهران.

6) نامه‌ی هشتصدوده مقام اسپانیایی درحمایت از راه‌پیمایی سبزهای تهران.

7) حرکت نمادین مردم فنلاند درحمایت از راه‌پیمایی سبزهای تهران.

8) جنبش اعتراضی افریقای جنوبی درحمایت از راه‌پیمایی سبزهای تهران.

9) حمایت هشتاد فضانورد ایتالیایی از راه‌پیمایی سبزهای تهران.

10) تجمع باشکوه بقیه‌ی جاهای دنیا درحمایت از راه‌پیمایی سبزهای تهران.

سوال: خود سبزهای تهران کجا بودند؟

جواب‌های احتمالی:

1) پای اینترنت بودند داشتند پروژه‌ی اسب تروا را مطالعه می‌کردند.

2) پای یوتیوب بودند داشتند یک چیزهای خفنی درباره‌ی آکسیون یاد می‌گرفتند.

3) پای چت بودند تا بعدازظهر دسته‌جمعی قرار گذاشتند که همه‌شان صبح بروند بیرون.

4) پای فیس‌بوک بودند داشتند حماسه‌ی حضور خودشان را برای بقیه‌ای که آن‌ها هم پای فیس‌بوک بودند گزارش می‌کردند.

5) پای ماهواره بودند داشتند خودشان را در حال راه‌پیمایی توی خیابان تماشا می‌کردند.

6) پای همان ماهواره بودند داشتند حمایت همه جای دنیا از راه‌پیمایی خودشان را تماشا می‌کردند.

7) پای بحث بودند چند نفری تا بعدازظهر تصمیم گرفتند که نظام را حتمن به وحشت بیاندازند.

8) پای بخاری بودند داشتند خودشان را گرم می‌کردند که بعدن بروند بیرون.

9) پای تقویم بودند داشتند نگاه می‌کردند چند روز پشت سر هم تعطیل است که به قصد شمال بریزند توی خیابان.

10) پای اصطبل بودند منتظر شدند اسب تروا بیاید بیرون، سوار بشوند بروند شب میدان آزادی را بگیرند!

آقای نبوی! چرا بابای پیر مدرسه؟ تو معلم پخته‌ی این مدرسه باش...

جمعه - بیست‌وسوم بهمن 1388 - دوازدهم فوریه‌ی 2010

درهنگامه‌ی بعد از راه‌پیمایی دیروز که هر کسی برای هیئت خودش سینه می‌زد، لای تمام حرف‌هایی که گفته می‌شد، شما یک‌جا توی فیس‌بوک‌ات گفتی: «من که در هرحال بابای پیر مدرسه هستم، هر کدوم‌تون هم قبول بشین و برین من تا آخرش پای این مدرسه وایسادم، دل‌ام می‌خواد همه قبول بشن، حالا اگر یک تعدادی رد شدند هم رد شدند.»

داور خان؟ چرا به‌جای بابای پیر مدرسه، معلم پخته‌ی این مدرسه نباشی؟ کدام از ما اگر هر وقت به موفقیتی رسیده باشیم آن‌را مدیون بابای مدرسه مان هستیم؟ کدام از ما تا ابد آن‌طوری‌که معلم خوب‌مان را یاد می‌کنیم، بابای مدرسه را هم بخاطر می‌آوریم؟ بابای مدرسه همیشه کسی بوده که هر کدام از کنارش رد می‌شدیم، اگر دست‌مان می‌رسیده و ول‌مان می‌کردی حتا دل‌مان می‌خواسته از روی دل‌سوزی یک کمکی هم بهش بکنیم. کدام‌مان جسارت داشتیم که در مورد یک معلم خوب‌مان حتا جسارت کنیم و به چنین چیزی فکر کنیم؟ بابای مدرسه همواره کسی بوده که هر روز صبح بی- تفاوت از جلوی‌اش رد شده‌ایم، آمدیم مدرسه و ظهر تا زنگ را می‌زدند، نه انگار که او هم وجود دارد، دویده‌ایم برگشته‌ایم خانه. حتا خیلی وقت‌ها هم نامردی می‌کردیم و با این ذهنیت که هر خراب‌کاری بکنیم بابای مدرسه جمع می‌کند همه جا را ریخت و پاش می‌کردیم و می‌رفتیم.

و داور خان! کدام بابای مدرسه تابه‌حال بخاطر مردودی هرکدام از ما مسئول بوده؟ چرا«اگر یک تعدادی رد شدند هم رد شدند»؟ چرا نباید معلم پخته‌ی ما مسئولیت مردودی بچه‌ها را لااقل ذره‌ای گردن بگیرد؟ چرا محصل بازی‌گوش نباید مورد تشویق و تنبیه درس آن معلم قرار بگیرد تا فردایی که اگر با این‌همه باز هم مردود شد، پیش خودش خجالت بکشد که معلم‌ام همه کار برای‌ام کرد و من باز شدم این. بابای مدرسه چه زحمتی برای قبولی و مردودی من کشیده هرگز؟ چرا! بابای مدرسه‌ی خود من برای مردودی یک‌سال من خیلی زحمت کشید! همیشه وقتی می‌خواستم از بالای دیوار مدرسه فرار کنم برای‌ام قلاب می‌گرفت!

بگذار تو را به‌جای بابای پیر، معلم پخته‌مان بدانیم، بخواه که از تو یاد بگیریم نه این‌که بی‌تفاوت از کنارت رد بشویم. بخواه که اگر ما نخواهیم هم، تو مسئول قدری از علل قبولی و ردی‌مان باشی. بگذار تا ابد اسم‌ات را با غرور ببریم و«علیرضا» مثل همیشه با افتخار همه جا بگوید من شاگرد«نبوی» بودم...

مجله‌ی اپیزود، شماره‌ی هشتاد

بیست‌وچهارم بهمن‌ماه 1388 خورشیدی

Home