یکی از وب‌سایت‌های نابغه، به تازه‌گی یک نظرسنجی در باره‌ی آوازخوانان ایرانی برگزار کرده است که بی‌‌شک یکی از خنده‌دارترین و بی‌منطق‌ترین نظرسنجی‌هایی است که تاکنون در زمینه‌‌ی موسیقی انجام گرفته است.

وب‌سایت مزبور که  گویا از ژانرهای مختلف موسیقی ایرانی کاملن بی‌اطلاع است و تصور می‌کند که همه‌ی خواننده‌های ایرانی از استاد«محمدرضا شجریان» تا «اندی» و «هیچ‌کس» مثل هم می‌خوانند و شیوه‌ی موسیقی‌شان هیچ تفاوتی با هم ندارد، اسم چندین آوازخوان و آهنگ‌‌ساز را بی‌هیچ منطق و دلیلی در کنار هم ردیف کرده و به باور خود بساط نظرسنجی به‌راه انداخته است.

نظرسنجی در هر زمینه‌ای چه هنری، چه ادبی ، چه سیاسی و چه انواع دیگر، قوانین ویژه‌ی خود را داراست که از دیدگاه حرفه‌ای اگر این قوانین در برگزاری نظرسنجی رعایت نشود، نتیجه‌‌ی نظرسنجی خود به خود باطل است. درحقیقت این مردم آگاه جامعه هستند که نمی‌بایست در یک چنین نظرسنجی که بیش‌تر به دلقک‌بازی شباهت دارد شرکت کنند.

غم‌انگیزتر این‌که عده‌ای نیز با رای دادن‌های خود، این دلقک‌بازی را ساپورت می‌کنند. متاسفانه در جامعه‌ی ما افراد ناآگاهی هستند که تصور می‌کنند اگر مثلن نشریه‌ی رایگان محله‌شان هم یک نظرسنجی برگزار کند و نام چند هنرمند و کارمند شهرداری و کسبه‌ی محل را باهم در یک گروه قرار دهد، باید حتمن در این نظرسنجی شرکت کنند و به هنرمند مورد علاقه‌شان رای بدهند تا به ذهن ناآگاه خود ثابت کنند که هنرمند مورد نظرشان، از کارمند شهرداری و نانوا و قصاب و سبزی‌فروش محله‌شان هم بیش‌تر رای آورده است و بعد افتخار کنند!!!

گویا مفهوم نظرسنجی هنوز در جامعه‌ی ما برای عده‌ای تعریف نشده است و اصلن نمی‌دانند چارچوب حرفه‌ای برگزاری یک نظرسنجی چیست.

کسانی‌که ناآگاهانه در این نظرسنجی شرکت کرده‌اند، آیا یک لحظه از خود پرسیده‌اند که موسیقی و آوازخوانی استاد شجریان، داریوش، اندی، جلیل شهناز، آرش، هیچ‌کس، بنیامین، محمدرضا لطفی، ویگن، شکیلا، محسن نامجو و سیاوش قمیشی چه شباهتی به هم دارند که اسم آن‌ها برای نظرسنجی در کنار هم قرار گرفته است؟ چرا نام تعدادی از بزرگان موسیقی ایرانی این‌چنین به سُخره گرفته شده است؟ چرا عده‌ای تا این حد بی‌هوش و ناآگاه هستند که در هر بساط غم‌‌انگیزی باعنوان نظرسنجی شرکت می‌کنند؟

حیرت‌انگیز این‌جاست که در این نظرسنجی ابتدا نام‌های محمدرضا شجریان، رضا صادقی، محسن چاوشی، اکبر گلپایگانی، ابی، داریوش، گوگوش و سیاوش قمیشی و چند تن از آوازخوانان ساکن ایران به چشم می‌خورد. اما بعد از دو هفته، ناگهان، نام گروهی دیگر از هنرمندان مانند لیلا فروهر، شهره، امید، اندی، شادمهر عقیلی و ... هم به لیست اولیه اضافه شد، و بی هیچ توضیحی این اسامی جدید نیز در ردیف اسامی اولیه قرار گرفت، بی آن‌که توجه شود که از رای‌گیری گروه اول، دو هفته گذشته است و اسامی جدید چه‌گونه می‌توانند با اسامی قبلی رقابت کنند درحالی که گروه اولیه، دو هفته جلوتر از آنان هستند؟

هرچه به اسامی هنرمندانی که کنار هم ردیف شده و به نظرسنجی گذاشته شده‌اند نگاه می‌کنم، حیرت‌ام افزون‌تر می‌گردد. به‌راستی چه ملاک و منطقی برای جای دادن نام هنرمندان مختلف در این نظرسنجی درنظر گرفته شده است؟

چرا نام اندی، استاد جلیل شهناز، آرش، گلپایگانی، داریوش، ویگن، استاد شجریان، هیچ‌کس، معین و رحیم موذن‌زاده اردبیلی در کنار هم آمده است؟ چه وجه تشابهی میان این هنرمندان وجود دارد که همه‌گی در یک گروه واحد نظرسنجی می‌‌شوند؟

سامی یوسف چه ارتباطی با این اسامی دارد؟

چرا نام لیلا فروهر و شهره هست ولی نام نوش‌آفرین و هلن نیست؟

تا چند روز پیش فقط از این لیست غم‌انگیز حیرت می‌کردم، اما ایمیلی از سوی یکی از مخاطبان گرامی اپیزود برای‌ام فرستاده شد که حیرت مرا دوچندان کرد. خانم «شهره ملک» از آلمان این ایمیل را فرستادند و ضمن اظهار تاسف از چنین نظرسنجی، با فرستادن چند مدرک، داستانی غم‌انگیزتر را نیز مطرح کردند.

داستان از این قرار است که گویا سیستم نظرسنجی این سایت، استاندارد نیست، یعنی این‌که هر کسی می‌تواند از بام تا شام بنشیند و هر چه‌قدر دل‌اش می‌خواهد به هنرمندش رای بدهد!!!

خانم شهره ملک در ایمیل خود نوشته‌اند که ابتدا باورم نشد تا این‌که خودم هم برای اطمینان از صحت این موضوع، چند بار رای دادم و دیدم درست می‌گویند، هرچه دل‌ات بخواهد می‌توانی رای بدهی. خانم ملک در ادامه نوشته‌اند که ابتدا این موضوع را در وبلاگ گوگوش کشف کردم، دیدم که هواداران ایشان در بخش کامنت‌های وبلاگ، این موضوع را مطرح کرده‌اند و بقیه را نیز با شوق و ذوق فراوان تشویق و ترغیب می‌کنند به این‌که پشت کامپیوترتان بنشیند و از صبح تا شب به گوگوش رای بدهید تا او اول شود!!!

خانم ملک نوشته‌اند که در وبلاگ‌ها و وب‌سایت‌های رسمی سایر هنرمندان، چنین موردی را ندیدم، شاید در فن‌کلاب‌های‌شان که برای همه آشکار نیست، این داستان تقلب را مطرح کرده باشند، اما در وبلاگ رسمی گوگوش آشکارا موضوع تقلب مطرح شده و هواداران تشویق به تقلب هم می‌شوند. خانم ملک برای اثبات گفته‌های خود، چندین کامنت منتشر شده در وبلاگ گوگوش را نیز در این زمینه فرستادند که چند نمونه‌‌ی آن‌را می‌توانید ببینید:

 گوگوش عزیزم من که صبح از ساعت 7 بیدار میشم و تا ساعت 12 هر یک ساعت یک بار به شما رای میدم اخه این کار رو وظیفه خودم میدونم بچه ها لطفا شما هم همین کار رو انجام بدید.

کسی دیگرد نوشته:

یک نفر دیگر هم نوشته:

bache ha googooshi ha, kam harf bezanim be jash berim hey hey hey hey ray bedim

وکسی دیگر نوشته: دوستان اگر روزی 200 تا رای به گوگوش بدیم مطمئن باشید گوگوش اول میشه.

این فقط چند نمونه بود که گمان می‌کنم کافی باشد.

حیرت‌انگیز است یک هنرمند تا چه حد می‌تواند مشکل و کمبود داشته باشد که به هواداران نادان خود اجازه دهد که چنین تقلبی را در وبلاگ‌اش مطرح کنند؟ چه مقدار وقاحت لازم است که ایشان عیان و آشکار،  با انتشار این‌گونه کامنت‌ها، هواداران را به تقلب تشویق کند؟

تصور کنید چند نفر محدود از هواداران یک هنرمند از بام تا شام پشت کامپیوتر نشسته‌اند و بی‌وقفه به هنرمندشان رای می‌دهند، آیا این تقلب و دزدی در رای‌گیری نیست؟ خانم گوگوش که به تقلب آرای احمدی‌نژاد اعتراض کرده و شعار «رای من کو؟» سر داده بود،  پس حالا خودش چه فرقی با احمدی‌نژاد و دار و دسته‌اش دارد که خود، راه تقلب کردن را در وبلاگ‌اش به هواداران نشان می‌دهد و با انتشار کامنت‌هاشان در این زمینه، بقیه را نیز تشویق به تقلب می‌کند تا این بخت‌برگشته‌گان ناآگاه، از صبح تا شب بنشینند و به او رای بدهند تا اول شود؟ اصلن چنین اول‌شدنی چه اهمیتی دارد؟

هنرمندی که در این نظرسنجی غیرحرفه‌ای و پُر از تقلب، نفر اول، دوم یا سوم می‌شود، چه اعتباری به او افزوده خواهد شد؟ اعتبار که نخواهد گرفت، به هیچ، اگر اعتباری هم داشته باشد از آن کاسته خواهد شد.

نبوغ این سایت نابغه در ردیف کردن نام هنرمندان به یک طرف، تقلب هواداران نادان هم مزید بر علت شده که نام این نظرسنجی، به‌واقع به دلقک‌بازی تغییر یابد. نظرسنجی که شرکت‌کننده‌گان‌اش بتوانند هر یک ساعت، یک‌بار به همان هنرمند محبوب‌شان رای بدهند، نوبر است!!! آیا هنرمندشان تا این حد پیش‌پا افتاده است که برای مطرح شدن، به آرای تقلبی نیاز دارد؟

بی هیچ شک و تردیدی، چنین نظرسنجی خنده‌داری، نه تنها هنرمندی که رای آورده را زیر سوال می‌برد، بلکه سطح شعور هوادارانی که در این نظرسنجی پُرتقلب شرکت کرده‌اند و خودشان، خودشان را سر کار گذاشته‌اند را نیز به وضوح نمایش می‌دهد.

این بخش ناآگاه جامعه، چه وقت می‌خواهند بیدار شوند؟ تا چه زمان در خواب خرگوشی خواهند بود؟ زمستان‌خوابی‌شان چه وقت به پایان خواهد رسید؟

حالا فرض کنیم که هواداران نادان‌اند و عقل‌شان به این‌که تقلب کار درستی نیست، نمی‌رسد، هنرمند چرا به‌جای آن‌که راه درست را به آنان نشان بدهد، با چاپ تقلب‌های‌شان در وبلاگ رسمی‌اش، آن‌ها را عیان و آشکار به تقلب تشویق و ترغیب می‌کند؟ فقط به این دلیل که از هر راهی که ممکن است اول شود؟ آیا اول شدن در یک نظرسنجی سراسر غلط، تا این حد مهم و ضروری است؟

آیا در فضای سیاسی آینده‌ی سرزمین‌مان نیز قرار است ما چنین نظرسنجی‌های احمقانه‌ای داشته باشیم؟ آیا قرار است در چنین نظرسنجی‌هایی شرکت کنیم؟ آیا داریم تقلب را برای نظرسنجی‌های آینده تمرین می‌کنیم؟

برای افراد ناآگاهی که در چنین نظرسنجی غیرمنطقی شرکت می‌کنند و روزی دویست بار به هنرمند خود رای می‌دهند به‌واقع متاسف‌ام و برای هنرمندانی هم که از چنین نظرسنجی ابلهانه‌ای آگاهی دارند اما دوست می‌دارند که چند هوادار از صبح تا شب به آن‌ها رای بدهند تا اول شوند، بیش‌تر متاسف‌ام.

بی‌شک تعدادی از هنرمندان نیز از چنین تقلب‌بازی مضحکی اصلن اطلاع ندارند، اما ای‌کاش آنان نیز با دیدن نام خود در یک نظرسنجی غیرحرفه‌ای اعتراض می‌کردند. کاش هنرمندان ما قدر نام‌شان را بدانند و مراقب باشند که نام‌شان در هر دلقک‌بازی آورده نشود. بی‌شک چنین تقلبی در آرای چند هنرمند دیگر نیز وجود دارد، اما کاش هواداران هنرمندان، معنای هواداری را یاد بگیرند و خیال نکنند که شرکت در چنین پروژه‌ی خنده‌داری، به معنای هواداری از هنرمند است، کاش بیدار شوند و بدانند که با این رای‌های تقلبی دارند به هنرمندشان و به جامعه‌ی هنری ایران خیانت می‌کنند. تقلب، تقلب است، حال چه تقلب در آرای ریاست جمهوری باشد، چه تقلب در آرای یک نظرسنجی هنری مضحک و غم‌انگیز. نفس تقلب در هر دو مورد دیده می‌شود و تقلب به معنای خیانت است.

به واقع آیا هنرمندان  نیازی به این آرای تقلبی دارند؟ آنانی که نیاز دارند پس ادامه بدهند و به هواداران خود نیز سفارش کنند که روزی دویست رای به آنان بدهند و آنان که چنین نیازی را در خود حس نمی‌کنند، دستِ‌کم اعتراض کوچکی به چنین بساط غم‌انگیزی داشته باشند.

آنسه امیری - مجله‌ی اپیزود، شماره‌ی هفتادونُه

دهم بهمن‌ماه 1388 خورشیدی

Home

copyright© 2008 episodemagazine.com All rights reserved