farhang

«یونانیان و مصریان با الکتریسیته‌ی ساکن آشنایی داشتند. پارتی‌ها (اشکانیان) در بغداد در فاصله‌ی سال‌های 250ق.م تا 224 پ.م. باتری الکتریکی ساختند. شرکت جنرال الکتریک این باتری‌ها را شبیه‌سازی کرده است.»

این‌ها جملاتی است که در ابتدای فصل سه کتاب chemical and electrochemical energy systems نوشته شده است.

با خود می‌اندیشم که پس آن‌چه مدتی پیش دیده بودم و باورش برایم سخت می‌نمود حقیقت دارد! باز هم جست‌وجو می‌کنم …در صفحه‌ی 136 از کتاب Mirrors of the Unseen نوشته‌ی Jason Elliot نوشته شده:

«دوهزار سال پیش از این‌که «کنت ولتا» الکترودهای مشهور خود را به پای قورباغه متصل کند، باتری الکتریکی، مورد استفاده‌ی پارتیان (اشکانیان) بوده است. این باتری‌ها به باتری‌های بغداد مشهورند. با روش «تعیین عمر کربنی (Radiocarbon dating)» دریافتند که قدمت این پیل ها به 200 پ.م. می‌رسد.

این پیل‌ها دارای بدنه‌ی بیرونی از جنس ارتن‌ور بوده که حاوی میله‌ای آهنی است و به وسیله‌ی بخشی از بدنه‌ی مسی (میله‌ی آهنی درون استوانه‌ی مسی) ایزوله شده است. زمانی که درون محفظه با محلولی الکترولیت مانند آبلیمو پر شود، این وسیله جریان الکتریکی خفیفی تولید می‌کند. آزمایش های بعدی نشان داد که این وسیله ممکن است برای آب‌کاری جواهرات به کار می رفته است.»

باز هم جست‌وجو می‌کنم. صفحه‌ی 132 از کتاب Hidden History نوشته ی Brian Haughton :

«در سال 1938 باستان‌شناس آلمانی «ویلهلم کونیگ» که در آن زمان اداره‌ی موزه‌ی بغداد را به عهده داشت، در زیر‌زمین این موزه به جعبه‌ای برخورد که شیئی عجیبی در خود داشت. او پس از تحقیقات به این نتیجه رسید که این وسیله‌، شبیه یک باتری مدرن است. او در مقاله‌ای این مطلب را منتشر کرد و از این وسیله با عنوان باتری باستانی یاد کرد که برای آب‌کاری و انتقال لایه‌ای از طلا یا نقره از سطحی به سطح دیگر به کار می- رفته.

وی هم‌چنین این تئوری را مطرح کرد که احتمالن با اتصال چند باتری باستانی قادر بودند که (ولتاژ) خروجی بیش‌تری تولید کنند. «ویلارد گری» (Willard Gray)، یک مهندس برق شرکت جنرال الکتریک در ایالت ماساچوست، پس از مطالعه‌ی مقاله‌ی «کونیگ» تصمیم گرفت این باتری را بازسازی کند. زمانی که او درون کوزه‌ی سفالین را با آب انگور، سرکه یا محلول سولفات مس پُر کرد موفق به تولید ولتاژ حدود 1.5 تا 2 ولت شد.

در 1978 دکتر«اگبرشت» مصرشناس مشهور، نمونه‌ای از باتری‌های بغداد را بازسازی کرد و آن را با آب انگور پُر نمود و توانست ولتاژ 0.87 ولت تولید کند که از آن برای طلاکاری یک پیکره‌ی نقره‌ای استفاده کرد. او از این آزمایش نتیجه گرفت که بسیاری از اشیای باستانی که در موزه‌ها به عنوان طلا در نظر گرفته می‌شوند ممکن است نقره‌هایی باشند که آب طلا داده شده‌اند.

نمونه‌های بیش‌تری از این باتری‌های باستانی در سال 1999 توسط دانشجویان دکتر Marjorie Senechal، استاد ریاضیات و تاریخ علم در Smith College ماساچوست، ساخته شد. آن‌ها با پُر کردن کوزه ‌ آن با سرکه قادر به تولید ولتاژ 1.1 ولت بودند.

علاوه بر تئوری استفاده از این باتری‌ها برای آب‌کاری فلزات، تئوری‌های دیگری مبنی بر استفاده‌ی پزشکی یا موارد دیگر داده شده.» (برای اطلاعات بیش‌ترمی‌توانید به اصل کتاب مراجعه کنید.)

هم‌چنین مطالب دیگری مرتبط با باتری‌های اشکانی را در کتاب‌های زیر دیدم:

صفحه‌ی 266 کتاب From Atlantis to the Sphinx نوشته‌ی Colin Wilson

صفحه‌ی 175 کتاب Shadows in the Desert نوشته‌ی Kaveh Farrokh

حالا دیگر باور کردم که نخستین باتری الکتریکی حدود دوهزار سال پیش ساخته شده بود.

وبلاگ راییکا - شب‌های بی‌سحر

فرید ستوده - مجله‌ی اپیزود ، شماره‌ی هفتادوسه

هفتم آذرماه 1388 خورشیدی

Home