nokteh-neveshtha

در پخش قسمت سوم «کات کات» که بخش وصله پینه شده و بسیار غیرحرفه ای بود، نکته ی مهم و قابل توجه ای به چشم می خورد و آن این که ناگهان تصویری اعجاب انگیز بر صفحه ی تلویزیون نمایان شد که حکایت تصویر مورد نظر چنین بود:

همان طور که می بینید این اطلاعیه با خط بد و نگارش و املا و رسم الخط غلط، به بیننده گان می گوید که این رسانه هیچ گونه مسئولیتی در قبال گفته های میهمانان ندارد، نه تنها مدیران رسانه بلکه حتا آگهی دهنده گان!!!!

وقتی که رسانه ای، چنین اطلاعیه ای را جلوی چشم بیننده ی خود قرار می دهد، بدان معنی ست که فریاد می زند که من رسانه ای حرفه ای نیستم چون مسئولیت پذیر نیستم. همین و بس.

رسانه های گروهی به دلیل این که به شکل مستقیم با بخش عظیمی از جامعه سروکار دارند، یکی از حساس ترین پل های ارتباطی به حساب می آیند. نخستین و مهم ترین حسی که صاحب یک رسانه باید داشته باشد، حس مسئولیت پذیری و پذیرفتن همه ی آن چیزی ست که در رسانه ی او اتفاق می افتد.

رسانه ای که به هر دلیلی، چنین اطلاعیه ی غیرحرفه ای را در مقابل دیده گان بیننده ی خود قرار می دهد، فقط غیر حرفه ای بودن خود را به رخ می کشد و این که اهل کار رسانه ای نیست و بر حسب تصادف به این کار روی آورده و یا این که با هدفی غیر از انتقال آگاهی به مردم و انجام وظایف رسانه ای، صاحب رسانه شده است.

در نوشتاری که در شماره ی گذشته ی این مجله با عنوان « هزار چهره، هزار رنگ در جامه ی نیرنگ» داشتم، به شکلی قاطع به این مهم اشاره کردم که کار جناب امیرقاسمی، کار حرفه ای نیست و رسانه ی ایشان هم به هیچ عنوان رسانه ای حرفه ای نیست و با رسانه های حرفه ای استاندارد، فرسنگ ها فاصله دارد و در مقابل آن رسانه ها، به مانند یک اسباب بازی ارزان قیمت به نظر می آید.

مدیر یک رسانه، مسئولیت هر آن چه که در رسانه اش گفته می شود یا به تصویر در می آید را برعهده دارد. اگر مدیر رسانه مسئول گفته های میهمانان برنامه نیست، پس چه کسی مسئول است؟ خود میهمان؟

خود میهمان مسئولیت ده درصد از گفته هایش را بر عهده دارد و نود درصد مسئولیت باقی مانده به عهده ی مدیر رسانه است. میهمان می تواند به خیابان برود و هر حرفی که دلش می خواهد فریاد کند، چه کسی صدای او را می شنود؟ اما وقتی همان حرف ها در یک رسانه نه به شکل فریاد که حتا اگر زمزمه گونه گفته شود، بیش تر مردم خواهند شنید و انعکاس پیدا خواهد کرد. رسانه، انعکاس دهنده ی سخنان میهمانان است، پس چه گونه می تواند مسئول نباشد؟؟ صدالبته که مسئولیت همه ی گفته های میهمان بر عهده ی صاحب رسانه است.

دیدگاه من در مقابل تلویزیون «تپش» دیدگاه درستی بود، تپش یک پنجره ی بدمنظره و بدرنگ است که به اشتباه بر روی مردم گشوده شده است فقط به این دلیل که صاحبان آن با هر کلک و نیرنگی که می توانند، آگهی بگیرند و پول به جیب بزنند و خود را به اشتباه قدرتمند نشان بدهند تا بتوانند سر هنرمندان را نیز شیره ی اساسی مالیده و برای شان کنسرت ترتیب بدهند و پول های بی زبان را بالا بکشند. اگر هم کسی بخواهد اعتراض کند او را تهدید کنند که: با این قدرتی!! که داریم آبرویت را جلوی دوربین خواهیم برد!! این کار یک رسانه ی غیر حرفه ای مانند تپش است.

تلویزیون حرفه ای بدین معنا نیست که نور و صدای خوب داشته باشد و کیفیت تصویرش بالا تر از سایر تلویزیون ها باشد. اگرچه که تلویزیون تپش در برابر رسانه های حرفه ای که به واقع نور و صدا و کیفیت تصویری عالی دارند، جوجه ای بیش نیست، اما نور و صدا به چه درد می خورد وقتی که این رسانه به طور رسمی اعلام می کند که در برابر هر آن چه که در رسانه اش گفته می شود، مسئولیتی ندارد؟؟؟

آقای امیرقاسمی! اگر شما مسئول گفته های میهمانان برنامه نیستی، پس چه گونه است که اجازه نمی دهی در باره ی مسائل سیاسی صحبت کنند؟ چرا چهارچوبی مشخص کرده ای که در این رسانه صحبت های سیاسی قدغن است به این بهانه که نمی خواهیم «حزب بازی» صورت بگیرد؟؟

اگر شما مسئول گفته های میهمانان نیستی، پس حرف های سیاسی و حزب بازی آن ها هم به شما ربطی نخواهد داشت، اگر که مسئول نیستی، پس چرا اجازه ی حرف های سیاسی یا به قول خودتان حزبی به هیچ میهمانی نمی دهی؟

به باور من، بیننده گان تپش، بیننده گان هوشیاری نیستند که در مقابل چنین اطلاعیه ی فجیعی واکنش نشان نمی دهند و فقط به نور و صدا توجه می کنند!!!

آقای امیرقاسمی! شما در برابر ناسزاهایی که میهمان نه چندان گرامی برنامه تان جناب ترانه نویس، گفت، صد در صد مسئول هستید. کلمات زشتی که از دهان یک ترانه نویس بیرون آمد، کلماتی مانند: «لمپن» ، « لات بازی» ، «کوچه جمشید» ، «جوجه لات» ، «بچه پررو» در مقابل دوربین رسانه ی شما گفته شد و نه در کوچه و خیابان، بنابراین شما مسئول پخش شدن این کلمات زشت هستید، درست مثل این که خودتان گفته اید. این کلمات شاید اگر در کوچه و خیابان گفته شود، از نظر بعضی مردم، کلمات عادی باشد، اما وقتی در یک رسانه ی عمومی گفته می شود، فقط نشان دهنده ی این مورد است که این رسانه، رسانه ای غیرحرفه ای است که از قوانین رسانه ای آگاهی ندارد.

ترانه نویس بدگو در برابر دوربین رسانه ی شما به دروغ گفت که «مهرداد» برای او پیام ناسزا و تهدید گذاشته که این ادعا، دروغ محض است چرا که با توجه به شناختی که از اخلاق نکوهیده ی ترانه نویس و ذهنیات مالیخولیایی او دارم، به شدت معتقدم که او دروغ می گوید چرا که اگر حقیقت را می گفت صدای مهرداد را به عنوان مدرک پخش می کرد، شما هم که مسئولیتی در قبال میهمانان تان ندارید، پس پخش صدای مهرداد هیچ مشکلی برای شما ایجاد نمی کرد، اما ترانه نویس توهّم زده، بدون هیچ مدرکی فقط به «مهرداد» تهمتِ تهدید زد.

حالا به فرض محال که «مهرداد» تهدید کرده باشد، حرف های مهرداد فقط یک پیام تلفنی بود، نه سخنرانی در مقابل دوربین تلویزیون. ترانه نویس هم می توانست برای جواب دادن به مهرداد، به تلفن متوسل شود، اما این کار را نکرد و ترجیح داد که صدای مهمل گویی های خود را از طریق رسانه ی شما به گوش مردم برساند. بنابراین مسئول مهملات ترانه نویس ورشکسته، شما هستید جناب امیرقاسمی، آن مهملات در رسانه ی شما و در حضور شما گفته شد. همچنان که مسئولیت هر کلمه ای که در این مجله نوشته می شود بر عهده ی من است. شما چه گونه از این مسئولیت سنگین شانه خالی می کنید؟؟؟

شما در همان «کات کات» گفتید که هدف تان این نیست که در مقابل کسی قرار بگیرید، این به چه معنی ست آقای امیرقاسمی؟ وقتی چنان اعلامیه ای را به نمایش می گذارید، یعنی این که روند برنامه تان به گونه ای ست که حتمن در مقابل دیگران قرار خواهید گرفت. بنابراین آن اعلامیه ی کذایی غیر حرفه ای، درمان درد شما نیست، که فقط غیر حرفه ای بودن تان را به نمایش می گذارد.

تلویزیون بی تپش شما، تا چه حد غیرحرفه ای و ابتدایی عمل می کند؟؟ ای کاش پیش از به پا کردن رسانه ، دستِ کم یکی دو دوره کلاس رسانه های گروهی را می گذرانیدید تا به شما یاد می دادند که رسانه ی گروهی یعنی مسئولیت، مسئولیتی خطیر در برابر جامعه و فرهنگ روانی-اجتماعی مردم. رسانه ی حرفه ای فقط نور و صدا نیست که آن جزء کوچکی از این مهم است.

رکن اساسی رسانه ی گروهی یعنی پذیرش مسئولیت و انجام وظایف خطیر آن. یاد بگیرید. بلد باشید و بعد برای انجام کاری اقدام کنید که با نابلدی به این جایی می رسید که امروز قرار دارید و آن اعلامیه ی خنده دار را برای مردم نمایش می دهید. آیا فکر می کنید با نمایش آن اعلامیه، همه ی مسئولیت رسانه ای شما محو خواهد شد؟؟؟!!!

آنسه امیری - مجله اپیزود ، شماره هفت

بیست و ششم امرداد 1387 خورشیدی

Home