the-soloist

تصورکنید که روزی دارید از کنار خیابون رد می‌شید و به ناگهان صدای ساز زدن یک آدم بی‌خانمان رو می‌شنوید که دست بر قضا به‌طور منحصر به فردی فقط و فقط با دو سیم ویلن می‌زنه. چه کار می‌کنید؟ بی‌تفاوت از کنارش رد می‌شید یا نگاهی به او می‌‌اندازید، آهی می‌کشید و رد می‌شید یا دست‌تون رو تو جیب‌تون می‌کنید و یه مقداری پول به او می‌دهید یا می‌ایستید و با او حرف می‌زنید؟

خب، «استیو لوپز» ستون‌نویس «لس‌انجلس‌تایمز» گزینه‌ی آخر رو انتخاب کرد. ایستاد و حرف زد. فهمید که ویلنیست بی‌خانمان روزی روزگاری خونه و خونواده‌ای داشته و می‌خواسته «بتهوون» باشه اما بازی روزگار او را روانه‌ی خیابون‌های «لس‌انجلس» کرده.

وقتی اسم «لس‌انجلس» میاد به یاد هالیوود، سوپراستارهای هالیوودی با زنده‌گی اشرافی‌شون، تلویزیون‌های بیست‌وچهارساعته‌ی ایرانی ساکن «لس‌انجلس» و همه‌ی هنرمندان ایرانی «لس‌انجلس»نشین می‌افتیم. اما این همه‌ی ماجرا نیست. «لس‌انجلس» بیش از نودهزار بی‌خانمان داره که قهرمان فیلم «تک‌نواز» یکی از اون‌هاست. «سولوییست» یا «تک‌نواز» داستان زنده‌گی «ناتانیل» یکی از هزاران بی‌خانمان شهر«لس‌انجلس» است که از بیماری «شیزوفرنی» رنج می‌بره. داستان این فیلم کاملن واقعیه و بر اساس کتاب «استیو لوپز» نوشته شده.

آقای «لوپز» به‌طور کاملن تصادفی«ناتانیل» رو می‌بینه و «ناتانیل» تبدیل می‌شه به سوژه‌ی ستون‌اش که مدتی می‌شد از رونق افتاده بود. داستان «ناتانیل» ستون آقای«لوپز» رو که دربرگیرنده‌ی دوستی جالب و عمیق «استیو لوپز» با «ناتانیل» هست رو یک بار دیگه به ستونی پرمخاطب تبدیل می‌کنه و سیل هدایا و ویلن‌سل‌هاست که به مقصد «لس‌انجلس تایمز» روانه می‌شه.

کارگردان فیلم آقای«جو رایت» هست که از او فیلم‌های خوبی مثل «غرور و تعصب» بر اساس رمان مشهور خانم «جین آستین» و فیلم نامزد اسکار «تاوان» یا «کفاره» “Attonement” رو سراغ داریم. درسته که این فیلم مثل دو فیلم قبلی با بازی «کیرا نایتلی» با اون لهجه‌ی بریتانیایی بی‌نظیرش همراه نیست، اما بازیگرانی به خوبی «رابرت داونی جونیور» و «جیمی فاکس» داره.

«جیمی فاکس» نقش «ناتانیل» یا همون «تک‌نواز» مشهور رو بازی می‌کنه و باید بگم که حسابی هم خوب از عهده‌ی این کار براومده. پیش‌‌تر از این هم «جیمی فاکس» رو در نقش موزیسین دیده بودیم. وقتی که نقش «ری چارلز» رو بازی کرد و برای ایفای این نقش جایزه‌ی اسکار رو برد. «جیمی» برای بازی در این نقش، شش ماه دوره‌ی فشرده‌ی ویلن و ویلن‌سل رو گذروند.

«رابرت داونی جونیور»هم دومین بار هست که نقش یک خبرنگار رو بازی می‌کنه. بار اول در فیلم «زودیاک» آقای «فینیچر» نقش خبرنگار «سان فرانسیسکو کرونیکل» رو بازی کرده بود.

جالبه که بدونید که اکثر بی‌خانمان‌هایی که در فیلم نشون داده میشن بی‌خانمان‌های حقیقی هستند و نه بازیگر حرفه‌ای.

دیدن«تک‌نواز» به علاقه‌مندان به ویلن‌سل، ویلن، اون هم با دو سیم، کلیه‌ی بی‌خانمان‌ها یا کسانی که به زنده‌گی بی‌خانمان‌ها علاقه دارند، به دوستداران خبرنگاری، کسانی که دونستن درباره‌ی بیماری «شیزوفرنی» براشون جالبه، شیفته‌گان «بتهوون»، هواداران «رابرت داونی جونیور»، «جیمی فاکس»، «جو رایت» و همه‌ی کسانی که مشتاق دیدن یک فیلم خوب هستند پیشنهاد می‌شه! به امید این که از دیدن این فیلم لذت ببرید.

رُزا صاد - مجله‌ی اپیزود ، شماره‌ی شصت‌وهشت

دوم آبان ماه 1388 خورشیدی

Home