film

جونو

کارگردان: جیسون ریتمن / فیلم‌نامه: دیابلو کودی

مدیر فیلم‌برداری: اریک استیلبرگ / تدوین: دانا ای. گلوبرمن / موسیقی متن: مت مسینا

بازیگران: الن پیج، مایکل سرا، جنیفر گارنر، جیسون بتمن، جی کی سیمونز، آلیسون جینی

محصول: 2007، امریکا، کانادا، مجارستان / مدت زمان: 92 دقیقه

جوایز: نامزد جایزه‌ی اسکار بهترین فیلم، کارگردانی و بازیگر نقش اول زن و برنده‌ی اسکار بهترین فیلم‌نامه‌ی ارژینال

نامزد جایزه‌ی گلدن‌گلاب بهترین فیلم کمدی یا موزیکال، بازیگر نقش اول زن و بهترین فیلم‌نامه

نامزد جایزه‌ی بافتا برای بهترین بازیگر نقش اول زن و برنده‌ی بافتا برای بهترین فیلم‌نامه‌ی ارژینال

برنده‌ی جایزه‌ی بهترین بازیگر نقش اول زن از انجمن منتقدین فیلم تورنتو

خلاصه‌ی داستان:

جونو (الن پیج) نوجوان شانزده ساله‌ی دبیرستانی است که توسط دوست پسرش، پائولی (مایکل سرا) به طور ناخواسته باردار می‌شود. در این هنگام او موضوع را با والدین‌اش در میان می‌گذارد و می‌بیند که برای مادر شدن خیلی جوان است و قادر به بزرگ کردن بچه نیست. بنابراین تصمیم می- گیرد که به دنبال خانواده‌ی جوانی بگردد که حاضر به قبول سرپرستی بچه باشند و ...

راجرایبرت / شیکاگو سان‌تایمز:

«جونو» به کارگردانی «جیسون ریتمن» را تقریبن می‌توان بهترین فیلم امسال دانست. فیلمی بی‌نهایت هوش‌مندانه، مفرح و تاثیرگذار که داستان خود را در قالب یک کمدی اسکروبال آغاز می‌کند و در نهایت با شخصیت‌هایی همراه می‌شود که چاره‌یی جز دوست داشتن‌شان نداریم. البته عجیب است که چه‌طور با وجود دیالوگ‌های مد روز این فیلم و لحن متظاهر و مغرورانه‌اش باز هم با تماشای آن می‌توانیم به درونیات یک زن جوان پی ببریم وبه شدت به او علاقه‌مند شویم.

آیا واقعن می‌توان در میان بازی‌های امسال، بازی بهتری از آن‌چه «الن پیج» در این فیلم ارایه داده است پیدا کرد؟ من که این‌طور فکر نمی‌کنم. ممکن است بیش‌تر بازیگران قبول داشته باشند که اجرای نقش‌های کمدی نسبت به نقش‌های درام، با سختی‌های بیش‌تری همراه است، اما نمی‌توان از این نکته هم غافل شد که در میان نقش‌های کمدی، آن نقشی که بر حضور ذهن بالا و اعتماد به نفس کامل متکی باشد و بتواند بدون آن‌که راه دوری برود با حداقل توانایی‌ها مخاطب را بخنداند، با دشواری‌های به مراتب بیش‌تری همراه است که «الن پیج» هم در این فیلم به طرز شگفت- انگیزی از عهده‌ی آن برآمده است. من تنها در دو فیلم بازی«پیج» را دیده‌ام و با توجه به این‌که وی هنوز بیست سال دارد فکر می‌کنم در آینده‌ی نزدیک به یکی از بهترین بازیگران زمان خودش تبدیل خواهد شد.

می‌دانم که تعریف و تمجید من از این فیلم نباید تنها در حد گفتن این‌که تماشای «جونو» چه‌قدر لذت‌بخش است باقی بماند. اما کیست که نداند این روز ها همراه شدن با مخاطبی که با اشتیاق به صندلی خود در سالن سینما تکیه بدهد و تمام لحظات فیلم را دنبال کند و از فیلم‌نامه‌ی هوش‌مندانه‌ی فیلم غافلگیر شود چه‌قدر نادر و کمیاب است و یا حتا شنیدن صدای خنده‌های بلند تماشاگری که در مواجهه با صحنه‌های غیرقابل پیش‌بینی فیلمی به اوج لذت رسیده باشد. در بیش‌تر فیلم‌های این روزها، به راحتی به آن‌چه در ذهن شخصیت‌ها می‌گذرد پی می‌بریم و به همین دلیل دیگر کمتر تماشاگری را پیدا می‌کنید که با شور و اشتیاق، غرق تماشای فیلمی شده باشد و با خیال آسوده آن را تحسین کند.

«الن پیج» در این فیلم نقش دختری شانزده ساله به نام «جونو مک‌گاف» را برعهده دارد که گرفتار یک بارداری ناخواسته می‌شود و بعد از بازدید از کلینیک سقط جنین، تصمیم می‌گیرد کودک‌اش را به دست پزشکان آن کلینیک نسپارد و وی را به دنیا بیاورد. جونو می‌داند که خودش به دلیل سن پایین نمی‌تواند کودک را بزرگ کند به همین دلیل با پیشنهاد بهترین دوست‌اش «لی» (الیویا ثربی) تصمیمی عجیب می‌گیرد که در نوع خودش کم‌سابقه و حتا بی‌سابقه است. «جونو» سپس در صحنه‌یی، پدر و مادرش را هم از تصمیم خود مطلع می‌کند تا مطمئن شوید که این فیلم چه‌قدر اصیل است و از واقعیت موجود نیز تاثیر پذیرفته است. صحنه‌یی که می‌توان گفت در آن با دوست داشتنی‌ترین پدر و مادر تاریخ فیلم‌های تین ایجری (نوجوانانه) مواجه می‌شویم؛ برن (آلیسون جینی) و مک (جی. کی. سیمونز). آن‌ها از دیگر پدر و مادرهایی که در این نوع فیلم‌ها به تصویر کشیده شده‌اند پیرتر و عاقل- تر و مهربان‌ترند، از استعداد و حس شوخ طبعی بیش‌تری برخوردارند و می‌توانند شما را از خنده روده‌بر کنند.

در کنار این شخصیت‌ها، زوج دیگری به نام‌های «ونسا» و «مارک» (جنیفر گارنر و جیسون بتمن) هم در این فیلم حضور دارند. آن‌ها در یکی از همان خانه‌هایی زنده‌گی می‌کنند که با دیدن‌شان خیال می‌کنید مارتا استوارت (سردبیر مجله‌ی خانه‌داری و تاجر و ناشر موفق امریکایی) درست یک ثانیه پیش آن‌جا را ترک کرده است. «ونسا» خواستار بزرگ کردن یک بچه است غافل از این‌که «مارک» هنوز خودش شبیه بچه‌ها رفتار می‌کند و انگار نه انگار که مردی متاهل است. «مارک» در آستانه‌ی چهل ساله‌گی شغل ناچیزی در بخش آگهی‌های تبلیغاتی دارد اما هنوز در آرزوی تبدیل شدن به یک ستاره‌ی راک است و در همان حال و هوا سیر می‌کند.

در ادامه‌ی فیلم، با جونو در خلال ماه‌های بارداری‌اش همراه می‌شویم درحالی که پدر و مادرش به جای کمک به او، خود باعث دردسرهای جدیدی می شوند. ظاهرن باز هم باید تکرار کنم که واقعن عجیب است چه‌گونه «الن پیج» توانسته تا این حد طبیعی احساسات عمیق نهفته در شخصیت «جونو» را به مخاطب منتقل کند.

فیلم‌نامه‌ی فیلم هم که اولین کار«دایابلو کدی» است به لحاظ ساختار، یک شاه‌کار ماهرانه است که مضامین نهفته در خود را به آرامی بروز می‌دهد و اصلن توی ذوق نمی‌زند. بعد از سه باری که به تماشای این فیلم رفته‌ام تصور می‌کنم بر بعضی صحنه‌ها تسلط کامل دارم اما نمی‌خواهم با نقل جذابیت های آن صحنه‌ها، تجربه‌ی تماشای شما را خراب کنم و مانع غافلگیری‌تان شوم، چرا که «جونو» فیلمی است که در هر صحنه، شما را مجذوب و شیفته‌ی خود می‌کند و علاوه بر پیرنگ داستانی‌اش به دلیل شخصیت‌های قدرت‌مندش، دست از سر شما برنمی‌دارد. گذشته از این‌ها فیلم هیچ صحنه‌ی ضعیف و زایدی ندارد و مانند آب روان در جان شما نفوذ می‌کند.

تاد مک کارتی / ورایتی:

«تاد مک کارتی» از ورایتی گفته است: امروزه فیلم‌هایی که درباره‌ی بارداری‌های ناخواسته هستند تقریبن به یک مینی‌ژانر تبدیل شده‌اند و تماشاگران هم استقبال خوبی از آن می‌کنند. «جونو» هم همین سیر روایی را طی می‌کند، البته با یک کمدی بسیار هوش‌مندانه‌تر و تحسین‌برانگیزتر. باردار شدن ناخواسته‌ی یک دختر شانزده ساله‌ی دبیرستانی است که نقش‌اش را«الن پیچ» با مهارت بسیار اجرا کرده است. «جیسون ریتمن» هم که قبلن استعدادش را در فیلم «ممنون از سیگار کشیدن‌تان» نشان داده بود، این بار با مهارت بسیار بیش‌تری این فیلم را کارگردانی کرده است.

«مک کارتی» درباره‌ی فیلم‌نامه‌ی فیلم هم گفته است: دیالوگ‌های فیلم به طور ماهرانه‌ای نوشته شده است و به نظر می‌رسد که تمام کلمات خنده‌دار را از فرهنگ لغت چیده‌اند و آن‌ها را در سرتاسر فیلم پخش کرده‌اند و کاملن به‌جا و بی‌عیب و نقص هستند. فیلم تحسین برانگیزی است و ارزش جایزه گرفتن در رشته‌های متعدد را در جشنواره‌های مختلف دارد.

کرک هانیکات / هالیوود ریپورتر:

«جونو» انتظارات هر سلیقه‌ای را برآورده می‌کند و دیالوگ‌های فیلم به قدری شاد و مفرح هستند که هر بیننده‌ای را مجذوب خود می‌کنند. مهم‌تر از همه، تبدبل خط روایی داستانی معمولی به یک کمدی شناور و هوش‌مندانه است که کارگردان به خوبی از عهده‌ی آن برآمده است. فیلم پُراز صحنه- های خنده‌دار و شاد است که به شیوه‌ای بسیار هنرمندانه در فیلم گنجانده شده‌اند و می‌توان آن را یکی از بهترین فیلم‌های سال دانست.

لو لومنیک / نیوزویک:

«لو لومنیک» از «نیوزویک» گفته است که به قول خودمان آب دست‌تونه بذارید زمین و به نزدیک‌ترین سینما برای دیدن فیلم بروید و از تماشای فیلم لذت ببرید. او هم‌چنین از بازی«الن پیج» در نقش «جونو» بسیار تعریف کرده است و گفته: «اجرای شگفت‌انگیز و بسیار ماهرانه‌ی الن پیج، هر بیننده‌ای را متحیر می‌کند.»

او درباره‌ی فیلم هم گفته: «فیلم شبیه بسیاری از فیلم‌های رایج کمدی در این روزها است، ولی فیلم این ژانر را از بسیاری جهات به اوج خود رسانده است.»

برش‌های بلند، پایگاه تحلیلی خبری سینما

مجله‌ی اپیزود - شماره‌ی شصت‌وهفت

بیست‌وپنجم مهرماه 1388 خورشیدی

Home