شنبه شب گذشته، آقای «بیژن فرهودی» در برنامه‌ی «دو روز اول» صدای امریکا، میهمانی بسیار عزیز و گرامی داشتند: خانم شهره آغداشلو.

این گفت‌گو که به انگیزه‌ی برنده شدن «شهره» در بيست‌وهشتمين دوره‌ی جوايز تلويزيونی «امی» انجام شد، گفت‌وگویی بس دیدنی و شنیدنی بود. این برنامه نیز مانند گفت‌وگوی آقای فرهودی با استاد شجریان، از درخشش و ویژه‌گی خاصی برخوردار بود.

از دیدن صمیمیت، صداقت، مهربانی، تواضع، هم‌دلی و صفای این هنرمندبانوی نازنین، به‌راستی افتخار کردم که هم‌وطن اوهستم. به باور من، جمله‌ی «شهره آغداشلو افتخار هر ایرانی است» جمله‌ای بسیار درست و ملموس است.

در ابتدای برنامه، شرح مختصر و مفیدی از کارهای هنری شهره بانو، ارایه شد و گوینده‌ی متن، جمله‌ی بسیار زیبایی را عنوان کرد: «شهره آغداشلو ستاره‌ای جهانی که زبانزد جهانیان است» و من می‌خواهم اضافه کنم که شهره آغداشلو نه تنها ستاره‌ا‌ی جهانی، که ستاره‌ی وقار و مهربانی نیز هست. این سخن نه مبالغه است و نه اغراق، که سراسر احساس است.  

شهره در این گفت‌وگو نیز چون سایر گفت‌وگوهایش، با کلام شیرین و درست خود به پرسش‌های مطرح شده پاسخ می‌داد. پاسخ‌های او، نشان دهنده‌ی ذهنیت زیبا و صداقت گفتاری او بود. دوست نداشتم حتا به اندازه‌ی یک جمله‌ی کوتاه نیز سخنان‌اش را از دست بدهم. شهره هنرمندی است که می‌توان از او یاد گرفت، او به جز این‌که  بازیگری تواناست، معلم بسیار خوبی نیز برای نسل جوان است.

آقای فرهودی از شهره بانو سوال کرد که آیا بعد از دریافت جایزه‌ی «امی» سخن گفتن در برابر آن‌همه بازیگر مشهور برای‌تان کار دشواری نبود؟ و شهره چنین پاسخ داد:

«اگر غریبه بودند، سخت می‌بود، ولی هیچ‌کدام از افرادی که در آن‌جا حضور داشتند برای من غریبه نبودند. من همیشه گفته‌ام که هیچ فرقی نمی‌کند که ما در کجای جهان هستیم، اگر بازیگریم، اگر اهل کارهای نمایشی هستیم، همه به یک قبیله وابسته‌گی داریم و آن هم قبیله‌ی هنرمندان در سراسر جهان است. تفاوتی ندارد که چه رنگی هستیم و به چه زبانی صحبت می‌کنیم. من در مقابل قبیله یا رفقای خودم ایستاده بودم. همه‌ی کسانی که آن‌جا نشسته بودند، هنرمندانی بودند که یا با چند نفرشان کار کرده بودم و یا افتخار این را داشتم که در برنامه‌های متفاوت، در میهمانی‌های متفاوت و یا دادن جوایز متفاوت شرکت کنم و در کنارشان باشم. خیلی از کارگردان‌ها را می‌شناسم، بنابراین سخت نبود، خیلی دل‌چسب بود.»

وقتی آقای فرهودی این پرسش را مطرح کرد که آیا انتظار داشتی که نام‌تان به عنوان برنده‌ی جایزه‌ی «امی» اعلام شود، شهره با صداقتی دوست‌داشتنی پاسخ داد:

«من بدون هیچ رودربایستی اصلن انتظار نداشتم. خودتان که می‌دانید این‌جا تا آخرین لحظه کسی از نتایج اطلاع ندارد به‌جز چهار نفر که رای‌ها را می‌‌خوانند و می‌نویسند که آن چهار نفر هم می‌روند تا زمانی‌‌که برنامه اجرا بشود. هیچ اطلاعی از نام برنده‌گان نداشتم و بنابراین برای‌ام غیرمنتظره بود. در مقابل هنرمندانی که آن‌جا بودند من اصلن توقع برنده شدن نداشتم و وقتی اسم‌ام را شنیدم احساس بسیار جالبی داشتم.»

شهره سپس ادامه داد:

«وقتی اسم‌ام را شنیدم برای‌ام خیلی مهم بود که فقط خودم را آن بالا نبرم، بلکه یک خانم ایرانی را ببرم بر روی استیج. به همین دلیل تمام راه‌رفتن، تامل، تعمق و این‌که خیلی هیجان‌زده نشوم را رعایت کردم و حواس‌ام به همه‌ی این موارد بود که من این‌جا دیگر خودم نیستم، بلکه یک زن ایرانی هستم.»

شهره به جز استعداد ناب و توان‌مندی‌اش در کار بازیگری، هنرمندی‌ست که همیشه به روز است. تحلیل‌های سیاسی و اجتماعی او بسیار شنیدنی و مفید هستند و کسی که به سخنان او و پاسخ‌هایش گوش می‌دهد به راحتی درمی‌یابد که او هنرمندی باسواد و اهل مطالعه است. انسانی که اهل مطالعه نباشد امکان ندارد چنین تحلیل‌هایی را عرضه کند و این‌چنین روان و با اعتماد به نفس و درست صحبت کند. باز هم تاکید می‌کنم  که این کلام شهیار قنبری:«پیش تو ستاره‌ها آخر صف» برازنده‌ی شهره است.

شهره‌بانو پس از دریافت جایزه‌ی«امی» به خبرنگاران گفت که امیدوار است  این موفقیت سریال‌های کوتاه باعث شود تا فیلم‌های دیگری که «بی عدالتی‌ها را نه تنها در خاورمیانه، بلکه در سراسر جهان و از جمله ایران به نمایش می‌گذارد» ساخته شوند.

با پرسشی که آقای فرهودی در باره‌ی این بخش از سخنان‌اش مطرح کرد، شهره سخنی که به آن اعتقاد دارد را دوباره تکرار کرد: « من همیشه دوست دارم  بازیگر فیلم‌هایی باشم که بی‌عدالتی‌ها را نه تنها در ایران بلکه در سراسر جهان نشان می‌دهد.» شهره گفت که برای شش ماهه‌‌ی نخست سال جدید، چهار فیلم دارد که یکی از فیلم‌ها نام‌اش«مونا» است. فیلم در باره‌ی دختری شانزده ساله‌ی بهایی است که در سال 1984 توسط رژیم جمهوری اسلامی در ایران اعدام شد، به خاطر داشتن یک دین متفاوت و یا یک باور متفاوت.

من به سهم خودم به عنوان یک خانم ایرانی، از شهره‌ی آغداشلو که نام ایران را در سینمای جهان به زیبایی مطرح کرد، بی‌نهایت سپاس‌گزارم. شهره‌ی آغداشلو به‌قول یکی از بیننده‌گان برنامه‌ی «دو روز اول»، ماندنی‌ترین چهره و شخصیت سینمایی در ایران است و باعث افتخار همه‌ی ایرانیان.

 

 آنسه اميری - مجله‌ی اپیزود ، شماره‌ی شصت‌وپنج

یازدهم مهرماه 1388 خورشیدی

 

Home

 

 

copyright© 2008 episodemagazine.com All rights reserved