music

نورا جونز (Norah Jones) خواننده ، ترانه سرا ، موسيقى دان و بازيگر آمريکايى، فرزند راوى شانکار (Ravi Shankar) سیتار نواز صاحب نام، سى ام مارس 1979 در آمريکا متولد شد.

کار هنرى خود را در سال 2002 با آلبوم "Come Away with Me" آغاز کرد. اين آلبوم در سراسر دنيا فروشى بيش از بيست ميليون داشت و توانست پنج جايزه ى «گرمى» را از آن خود کند که شامل جايزه ى بهترين هنرمند تازه کار نيز مى شد.

در سال 2007، سومين و آخرين آلبوم او با نام "Not Too Late" منتشر شد. اين آلبوم در بسيارى از نقاط جهان آلبوم شماره ى يک شد. پس از انتشار اين آلبوم، "جاش تيرانگيل" از مجله ى "تايم" مصاحبه اى با وى انجام داد که قسمت هايى از آن را مى خوانيم:

آيا هنوز هم داشتن آلبوم شماره ى یک هيجان انگيز است؟

بله، هنوز هم عالى است! (مى خندد) اگرچه قطعن با بار اول متفاوت است. بار اول هرگز تکرار نخواهد شد. هر کسى که چنين عنوانى را کسب کند، ارزشش بالاتر خواهد رفت.

اين اولين آلبومى است که تو آن را با همکارى شخص ديگرى نوشته اى. آيا تفاوت احساسى بين خواندن ترانه هاى خودت و خواندن ترانه هاى ديگرى وجود دارد؟

مى تواند وجود داشته باشد. من با خواندن استانداردهاى سبک جاز بزرگ شده ام، بنابراين با تفسير يک ترانه در ارتباط هستم. اما هنوز هم هنگامى که ترانه هاى خودم را مى خوانم احساس بهترى دارم.

يکى از اصلى ترين همکاران تو، دوست پسرت لى الکساندر (Lee Alexander) است. اين موضوع، روند کار را سخت تر مى کند يا آسان تر؟

اين با ديگر قسمت هاى زندگى ما فرق مى کند. وقتى که او روى ترانه اى کار مى کند بسيار کم حرف و خجالتى است. اما من مثلن مى گويم: "هى! به اين ترانه يه نگاهى بنداز!" تقريبن 7 سال است که در کنار هم هستيم، پس ديگر نيازى نيست که انتقادات مان را از هم پنهان کنيم.

از بين همه ى ترانه هايى که در ده سال گذشته نوشته شده است، کدام يک را به عنوان يک ترانه ى در خور اعتبار انتخاب مى کنى ؟

عاشق ترانه ى ""We're Going to Be Friends از گروه "White Stripes" هستم، همان ترانه اى که از آن در فيلم "Napoleon Dynamite" استفاده شد. هميشه فکر کرده ام که اين ترانه، ترانه ى شيرينِ زيباى کوچکى است، شايد به اين خاطر که فيلم ""Napoleon Dynamite را هزاران بار تماشا کرده ام!

American Idol"" را تماشا مى کنى؟

راستش يکى از دوستانم که با او به کالج مى رفتم، به نام برندون راجرز، در اين فصل از "American Idol" حضور دارد، پس به خاطر او هم که شده سعى مى کنم تماشا کنم. بسيار سرگرم کننده است. مطمئن نيستم که چندين بار بايد بعضى از ترانه ها را که ضعيف اجرا مى شوند بشنوم، اما برنامه ى تلويزيونى خوبى است. حداقلش اين است که اشخاص با استعدادى هم حضور دارند. کلى کلارکسون (Kelly Clarkson) خواننده ى بسيار خوبى است. نوع موسيقى او، آن چيزى نيست که من اغلب گوش مى کنم، اما او واقعن صداى خوبى دارد. خيلى خوب است که مى بينى کسى کار هنرى اش را از اين برنامه ى تلويزيونى آغاز مى کند.

در حال حاضر، تو سه پروژه ى جانبى پيش رو دارى. آيا اين اشتياق در تو هست که از مرکز توجه خارج شوى و دوباره به همان گروه قديمى عادى برگردى؟

بله، اولين بارى که شروع به اجراى برنامه با Little Willies"" کردم، بسيار عجيب به نظر مى رسد اما درست همان زمانى بود که آلبوم اولم بيرون آمده بود، خيلى برايم شگفت انگيز بود که به مکان هايى مى رفتم که پيش از انتشار آلبومم در آن ها برنامه اجرا کرده بودم و براى مردمى خوانده بودم که با ناديده گرفتن من بسيار خوش حال بودند.

تو با خواننده هاى بزرگى مثل ويلى نلسون (Willie Nelson)، ديو گرول (Dave Grohl)، رى چارلز (Ray Charles) و دالى پارتُن (Dolly Parton) ترانه ى مشترک اجرا کرده اى. کدام يک به ياد ماندنى تر بوده اند؟

دالى، چون او با گروه موسيقى من به استوديو آمد. منظورم اين است که، بعضى وقت ها که اين ترانه هاى دو صدايى را اجرا مى کنند، حتا با هم در يک اتاق هم نيستند. با دالى زنده اجرا کرديم و همين باعث شد که کار بسيار هيجان انگيز باشد. دالى انسانى دوست داشتنى و بامزه است.

براى اولين بار در فيلم "My Blueberry Nights" به عنوان بازيگر ظاهر شدى. چه طور اين اتفاق افتاد؟

خداى من! نمى دانم. کمى عجيب و غريب به نظر مى رسد. تلفنى به من شد و گفتند که آقاى فيلمساز، وونگ کار واى ""Wong Kar Wai، مى خواهند مرا ببينند. خوب! ناهارى با او مى خورم، چون فکر مى کردم که او از من موسيقى مى خواهد. بعد از من پرسيد که آيا دوست دارم در يک فيلم بازى کنم؟ و من گفتم: "من عاشق فيلم هستم، دوست دارم که اين کار را امتحان کنم، اما مطمئن نيستم که بتوانم بازى کنم." و او گفت: "تو به خوبى از پس اين کار بر می آيى."

از پس آن بر آمدى؟ اين يک نقش اصلى است. تو با جود لا (Jude Law)و ناتالى پورتمن (Natalie Portman) همبازى هستى.

اين موضوع من را بسيار نگران مى کرد. من با بازى در فيلم موافقت کردم و نمى دانستم که چه کس ديگرى در فيلم حضور دارد. با خودم تصور کردم که او از هنرپيشه هاى با اهميت و مشهور استفاده نخواهد کرد، چون فکر مى کردم که اين فيلم، يک فيلم مستقل کوچک است. ناگهان ديدم که ناتالى پورتمن، ريشل وايز (Rachel Weisz)، ديويد استراترن (David Strathairn) و جود لا در فيلم هستند و با خودم گفتم: "من اين وسط چه کار مى کنم؟!" اما براى کنار کشيدن بسيار دير شده بود. اگر اين کار خوب از آب در نيامد، هميشه مى توانم به کار خودم برگردم.

رُزا صاد - مجله اپیزود ، شماره شش

نوزدهم امرداد 1387 خورشیدی

Home