news

تظاهرات اعتراضی در ایران و جهان

دويچه وله

روز شنبه، سوم مرداد، هم‌زمان با تظاهرات بین‌المللی برای اعتراض به سرکوب معترضان به نتیجه‌ی انتخابات ریاست جمهوری در ایران، در تهران نیز مجددن تظاهرات اعتراض‌آمیزی برگزار شد. به گزارش خبرگزاری آلمان به نقل از شاهدان عینی، صدها نفر از شهروندان تهرانی با تجمع در اطراف میدان ونک و خیابان میرداماد شعار «مرگ بر دیکتاتور» و « رای مرا پس دهید» سر دادند. نیروی انتظامی، افراد بسیجی و لباس شخصی با تعرض به تظاهرکننده‌گان آن‌ها را مورد ضرب وشتم قرار داده و شماری را نیز دستگیر کردند.

خبرگزاری آسوشیتدپرس نیز در خبری از تهران نوشته است که شماری از مردم شامگاه شنبه بر پشت‌بام‌ها رفتند و به عنوان قدردانی از تظاهرات هم‌بسته‌گی ایرانیان در سطح بین‌المللی، شعار می‌دادند: «هم‌وطن با غیرت، ممنون از حمایت».

تظاهرات همبستگی در گوشه و کنار جهان

روز شنبه در کارزاری هماهنگ که به دعوت تعدادی از سازمان‌های بین‌المللی مدافع حقوق بشر برگزار شد، شهرهای بزرگ و کوچک در اروپا و امریکا شاهد تظاهرات و گردهمایی‌های ایرانیان و غیرایرانیان بودند. شعار اصلی این تجمعات اعتراض به سرکوب‌ها و خشونت‌ها علیه معترضان به نتیجه‌ی انتخابات ریاست جمهوری و اعلام محمود احمدی‌نژاد به عنوان برنده‌ی این انتخابات بود.

در آمستردام، پایتخت هلند، صدها نفر در تظاهرات اعتراضی روز شنبه شرکت کردند. «شیرین عبادی» مدافع حقوق بشر و برنده‌ی جایزه‌ی صلح نوبل در سخنرانی در این تجمع از جامعه‌ی بین‌المللی خواست، از پذیرش نتیجه‌ی اعلام‌شده‌ی انتخابات ریاست جمهوری خودداری کنند. او خواهان برگزاری مجدد انتخابات زیر نظارت سازمان ملل شد.

به گزارش خبرگزاری‌ها، در لندن بیش از ششصد نفر در برابر سفارت جمهوری اسلامی ایران تجمع کردند و خواهان پایان‌دادن به سرکوب‌ها و بازداشت‌ها در ایران شدند.

« ما همه یک نداییم»

در پاریس نیز بیش از هزار نفر برای هم‌بسته‌گی با مردم ایران در میدان حقوق بشر گرد آمدند. آن‌ها عکس‌هایی از ندا آقا سلطان را به صورت ماسک به صورت خود زد‌ه بودند و شعار می‌دادند: «ما همه یک نداییم». ندا، دختر جوانی بود که در یکی از تظاهرات اعتراضی به نتیجه‌ی اعلام‌شده‌ی انتخابات، در تهران هدف گلوله قرار گرفت و تصاویر تکان‌دهنده‌ی مرگ او، وی را در جهان به نماد سرکوب و قربانی‌شدن حقوق بشر در ایران بدل کرد.

مرگ بر دیکتاتور نیز شعار دیگر گردآمده‌گان در تجمع پاریس بود. آن‌ها سپس از میدان حقوق بشر به سوی محلی راه‌پیمایی کردند که قرار بود از «طومار سبز» رونمایی شود. این طومار هزار و هشتصد متر طول دارد و صدها هزار نفر در بیش از صدوهشتاد شهر جهان آن را امضا کرده‌اند.

در دیگر شهرهای اروپایی، مانند بروکسل، رم، ژنو و وین نیز ایرانیان و غیرایرانیان معترض به حوادث اخیر در ایران تجمعات و راه‌پیمایی‌هایی برگزار کردند.

در نیویورک نیز صدها نفر با تجمع در میدان معروف «تایمز اسکور» به ادامه‌ی سرکوب‌ها در ایران اعتراض کردند. آن‌ها خواهان آزادی بازداشت‌شده‌گان سیاسی و رعایت حقوق و آزادی‌های اساسی در ایران شدند. پیام «شیرین عبادی» نیز در این تجمع قرائت شد.

در آلمان نیز در شهرهایی همچون کلن، دوسلدرف، هامبورگ، مونیخ، فرانکفورت، اشتوتگارت و برلین، دورتموند و هانوفر صدها نفر در پاسخ‌گویی به فراخوان سازمان مدافع حقوق بشر به خیابان‌ها آمدند تا هم‌بسته‌گی خود را با مردم ایران اعلام کنند. آن‌ها ضمن ابراز نگرانی از ادامه‌ی سرکوب‌ها و بازداشت‌ها، خواهان قطع این گونه رویکردها شدند.

پیمودن فاصله «تورنتو» به «اتاوا» با دوچرخه در حمایت از حقوق بشر در ایران

coolmediaishere

گروهی از ایرانیان مقیم کانادا، در یک حرکت نمادین، فاصله چهارصدوپنجاه کیلومتری تورنتو به اتاوا را رکاب زدند تا توماری که توسط 3500 نفر از ایرانیان امضا شده بود و خواستار آزادی هر چه سریع‌تر زندانیان سیاسی و برقراری آزادی بیان در ایران شده بود را به سفارت ایران در اتاوا تحویل دهند.

A group of Iranians and Canadians cycled over 450km from Toronto to deliver a petition initiated by Amnesty International, to the Embassy of the Islamic Republic of Iran in Ottawa. The petition, signed by over 3,500 supporters, calls on the authorities to respect the human rights of all Iranian citizens and for the immediate release of those arrested for expressing their critical opinions of the elections since June 12, 2009.c

دو کیلومتر امضا: «احمدی‌نژاد رییس‌جمهور ایران نیست»

راديو زمانه

روز بیست و پنجم جولای (سوم مردادماه) را فعالان حقوق بشر به‌طور هماهنگ، «روز جهانی اقدام برای حقوق بشر در ایران» اعلام کرده بودند که در پاریس و ده‌ها شهر دیگر با ابراز هم‌بسته‌گی جهانی با جنبش حقوق شهروندی مردم در ایران و رعایت حقوق بشر در آن کشور، دست به تظاهرات بزنند.

به همین جهت ایرانیان و فرانسویان آزادی‏‌خواه برای ابراز هم‌بسته‌گی خود با مردم ایران، از ساعت پنج بعد از ظهر روز شنبه به وقت پاریس در مکانی سمبلیک یعنی «میدان آزادی‏‌ها و حقوق بشر» روبه‌روی برج ایفل گرد آمدند.

به دنبال این تظاهرات که نُه سازمان جهانی حقوق بشر، از جمله سازمان عفو بین‌‏الملل، دیده‏‌بان حقوق بشر، سازمان گزارش‏گران بدون مرز، کمپین حقوق بشر در ایران و فدراسیون جهانی حقوق بشر برای آن فراخوان داده بودند، از ساعت نوزده به وقت پاریس، تومار جنبش سبز آزادی ایران به طول تقریبی دو کیلومتر، با ده‌ها هزار امضا از میدان آزادی‌ها و حقوق بشر روی دست صدها نفر با عبور از زیر برج ایفل تا رسیدن به «دیوار صلح‏» به حرکت در آمد.

سازمان‌دهنده‌گان این حرکت از کسانی که امضا جمع می‌کنند، خواسته بودند از پارچه‌هایی به عرض نود سانتی‌متر استفاده کنند و هر امضا در فضایی به عرض و ارتفاع ده سانتی‌متر زده شود. اگر این معیارها به دقت رعایت شده باشند، این تومار دو کیلومتری حاوی صدوهشتاد هزار امضا خواهد بود.

این تومار که تکه‌های آن در صدونود شهر دنیا آماده و به اشکال و سلیقه‌‏های مختلف تزیین شده، روی تکه تکه‌‏ی آن نوشته شده است: «محمود احمدی‌نژاد رییس‌جمهور منتخب ایران نیست.»

ایجاد تومار سبز، پیشنهاد «علی تهرانی» متخصص علوم کامپیوتر در کانادا بود که با استقبال باور نکردنی ایرانیان در سراسر جهان مواجه شد. سپس تومارهای امضاشده به سوی پاریس سرازیر شد. از آن پس داوطلبان ایرانی در این شهر و فعالان «رای من کجاست؟» به کاری شبانه‏‌روزی، برای دوختن و متصل کردن صدها تکه تومار رسیده، دست زدند تا شنبه‌شب در پاریس و زیر برج ایفل به نمایش درآید.

جمعه‌شب برای تهیه‏‌ی گزارشی از فعالیت پرشور و شبانه‌روزی این ایرانیان که بیشترشان خانم‌‏های ایرانی هستند، به هتلی رفتم که متعلق به یک ایرانی است و سالن بزرگ آن پر از پارچه‌‏های سبزی بود که هم‏‌چنان گروهی آن‏‌ها را به هم می‌‏دوزند؛ گروه دیگری بسته‏ بندی می‏‌کنند و گروه سوم انجام آخرین کنترل‌‏ها را بر عهده دارند. درحالی که صدای چرخ‌‏های خیاطی هم‌‏چنان شنیده می‏‌شود.

«نازیلا» یکی از ایرانیان حاضر در این حرکت است. او به زمانه می‌گوید:

- روز دوشنبه جعبه‌‏ها از سراسر دنیا رسید. وقتی آن‏‌ها را باز کردیم، آتلیه شده بود سراسر پارچه‏‌های سبز و رنگ سبز. به ما تجسم فصل بهار را داد و «سراومد زمستون، شکفته‏ بهارون» را ما در این پنج روز واقعن زنده‌گی کردیم.

- پیش‌‏بینی می‏‌کنید که طول این تومارهای سبز چه قدر بشود؟

- باید حدود دو کیلومتر می‏بود. منتها صد تا دویست متر کم آوردیم. به خاطر این که در بعضی از شهرها، برای امضا کردن مشکل داشتند. مثلن در دبی، پلیس مردم را بازداشت می‏‌کرده؛ بعد هم نمی‏‌گذاشتند بسته از دبی خارج شود. اما به هر حال توانستند یک بسته‌‏ی کوچک از دبی به ما برسانند.

از هندوستان موفق شدند بسته را پست کنند؛ ولی وقتی در اداره‏‌ی پست بسته را باز کردند و متوجه شدند که تومار امضا شده است، آن را ضبط کردند.

در نتیجه‌‏ یک سری از کشورها نتوانستند پارچه را برای ما بفرستند. ولی بدانند روح‌شان در این پارچه‏‌ها هست. فرقی نمی‏‌کند کجا آن را امضا کرده باشند.

از ایران هم این امضاها آمده است. منتها با ای‏‏میل فرستادند که آن‏‌ها را اسکن کردیم. هر کشوری ماموریت اسکن امضاهای ای‏میلی را برعهده گرفت. خیلی‌‏ها هم از اقوام نزدیک خواستند آن‌‏ها را اسکن کنند و روی پارچه‏‌ها چاپ کنند.

چون پارچه‏‌ها خیلی زیاد شد و به حدود دو کیلومتر رسید، برای زیر برج ایفل اجازه گرفتیم که بعد از مراسم حقوق بشر که توسط خانم شیرین عبادی سازمان‌دهی شده است، مردم به سمت برج ایفل که نماد جهانی است، می‌‏آیند و چون پاریس، یا بهتر است بگویم فرانسه، نماد آزادی، دموکراسی و جمهوری است، این‏‌جا را انتخاب کردند و از سراسر دنیا این افتخار را به ما دادند که این پارچه‏‌ها را بتوانیم آن‌‏جا نمایش بدهیم.

پشت پارچه‏‌ها به هم دوخته شد؛ چهارمتر به چهارمتر برای هر پارچه از پشت جیب زده شد. در این جیب‌‏ها، چوب‏‌های دو متری فرو می‌‏رود. چهارصد تا پانصد نفر این چوب‏‌ها را نگاه می‌‏دارند و دو ساعت نمایش داده می‏‌شود.

در هر شهری، اول تومار به زبان فارسی و انگلیسی نوشته شده است: «احمدی‌‏نژاد، رییس جمهور منتخب ملت ایران نیست.» در هر کشوری به زبان محلی آن‌‏جا هم همین متن نوشته شده است.

خیلی از غیر ایرانی‏‌ها هم با زبان خودشان امضا کرده‏‌اند. مثلن ژاپنی‏‌ها را داریم که به زبان خودشان امضا کرده‏‌اند. مردمی هم که نتوانسته‌‏اند در کشور خودشان این کار را بکنند، از خانواده و دوستان‌شان خواستند برای‌شان امضا کنند. مثلن ارامنه‏‌ی ارمنستان از خانواده‏‌های‌شان در امریکا خواستند که به جای ‏آن‏‌ها امضا کنند.

در تماس‌‏های روزانه هم که با ایران داشتیم، خیلی از آن‌‏ها می‏‌خواستند که به جای‌شان برویم و امضا کنیم. ما هم امضا می‏‌کردیم؛ عکس می‏‌گرفتیم و برای‌شان ای‏میل می‏‌کردیم که ببینند امضا کرده‏‌ایم.

- می‏‌بینم که در محیطی که همه هستند، دارید تلاش می‏‌کنید این تومارها را به هم وصل کنید. چه احساسی دارید؟

- احساس هم‌بسته‌گی با تمام مردم ایران. این حداقل کاری است که برای مردم ایران، با آن همه خونی که دارند می‌‏دهند، باید انجام دهیم. برای این که به آن‏‌ها بگوییم با شما هستیم و فقط صدای شما هستیم که بتوانیم صدای‌تان را که معمولن بریده می‏‌شود و نمی‏‌گذارند به جایی برسد، برسانیم. خارج از آن‏‌چیزی که شما می‏‌گویید، حرفی نمی‏‌زنیم. چون شما هستید که دارید می‏‌سوزید؛ زجر می‏‌کشید؛ زندانی می‏‌دهید؛ کشته می‌دهید. این حداقل کاری است که از ما برمی‌‏آید.

- فکر می‏‌کنید تلاش‌‏هایی که در تمام کشورهای جهان، توسط ایرانی‏‌ها و حتا غیر ایرانی‌‏هایی که به فکر ایران هستند، صورت می‏‌گیرد، چه تاثیری در جنبشی که در ایران شروع شده است، بگذارد؟

- باید بگویم که امیدواریم؛ فقط و فقط امیدواریم که تاثیر داشته باشد. صدای ما و صدای ایرانی‏‌ها در داخل ایران شنیده شود و این خون‌‏ریزی‏‌ها، دستگیری‏‌ها و وحشی‏‌گری‌‏ها که اصلن شایسته‌‏ی ایرانی نیست، تمام شود.

خیلی خوش‌حال‌ام از این که جنبش مردم ایران، علاوه بر این که حرکت بسیار عظیمی است، در عین حال حرکتی مسالمت‌آمیز است. یکی از سوال‏‌هایی که خبرنگارها از من می‌‏پرسند، این است که چرا گل پخش می‏‌کنیم؟ به ‏آن‏‌ها می‏‌گویم ما همان‏‌هایی هستیم که می‏‌گفتید «شما آدم‌‏های خطرناکی هستید؛ مملکت شما خطرناک است؛ ایرانی‌‏ها خطرناکند.» اما شما کدام ملتی را دیده‏‌اید که این‏‌گونه مسالمت‏‌آمیز حرکت کند؟ خون بدهد، ولی به دنبال مبارزه‌‏ی مسالمت‌‏آمیز باشد؟

گفت‌وگوی کوتاهی هم با خانم جوانی که چند شعار هم روی لباس‏ خود چسبانده‏ است، انجام دادم. از او که در پاریس، دانشجو است، پرسیدم آیا این روزها برای‌اش روزهایی فراموش‌نشدنی است؟

- دقيقن. به خاطر این که هیچ وقت فکر نمی‏‌کردم روزی درگیر چنین مسائلی شوم. الان احساس می‏‌کنم این اتفاق که شاید اول‌اش سوگ بود، دیگر سوگ نیست؛ شروع یک حرکت است. شروعی است که شاید ما را به جای خیلی بهتری برساند. برای این که احساس می‏‌کنم همه‌‏ی ما از یک خمودگی بیدار شدیم. امضاهای همین تومار «احمدی‌نژاد رییس‌جمهور ایران نیست» که الان داریم آماده می‌کنیم، در زمانی نزدیک به سه روز جمع شده است.

مجله‌ی اپیزود ، شماره‌ی پنجاه‌وشش

دهم امرداد ماه 1388 خورشیدی

Home