literature

ویکتور هوگو (Victor-Marie Hugo)

ویکتور ماری هوگو،رمان نویس،شاعر و نمایش نامه نویس در سال 1802 در شهر«بزانسون» دیده به جهان گشود.

او ابتدا شعر می سرود و همین اشعار هم شهرت فوق العاده‌ای در ابتدای کار به وی اعطا کرد. «هوگو» پیرو سبک رمانتیسیسم بود و از مهم‌ترین نویسنده‌گان رمانتیک جهان به شمار می آید. هوگو در سال 1841 میلادی با وجود مخالفت بدخواهان، به عضویت آکادمی فرانسه درآمد و در سال 1848 نیز نماینده‌ی مجلس این کشور شد.

پس از انقلاب، ناپلئون سوم، در سال 1851 میلادی با انجام کودتایی، برخی از مخالفین را به تبعید فرستاد که «ویکتور هوگو» نیز در میان آنان بود. هوگو پس از پایان حکومت ناپلئون سوم در سپتامبر 1870 به فرانسه بازگشت. وی آثار ارزش‌مندی در نظم و نثر از خود به یادگار گذاشته است. هرچند که «هوگو» بیش‌تر به عنوان یک رمان‌نویس شناخته می‌شد، خیلی ها معتقدند که او به عنوان یک شاعر به مراتب نقش مهم‌تری را ایفا کرده است. «هوگو» معتقد بود که شاعر دو وظیفه دارد:

بازتاب عواطف و احساسات جهانی به وسیله‌ی آشکار ساختن احساسات خودش و به‌هم پیوستن صدای نسل بشر، طبیعت و تاریخ.

آموزش دادن و راهنمایی کردن خواننده.

آثار«ویکتورهوگو» عبارتند از:کرامول، آخرین روز یک محکوم، گوژپشت نتردام، بینوایان، ناپلئون کوچک، تیره‌بختان، کارگران دریا، مردی که می خندد، نود و سه، مشهودات، در سفر، آلپ و پیرنه، سال‌های شوم، فرانسه و بلژیک، لوی روی ساموس، رنجبران دریا و........

هوگو در بیست‌ودوم ماه مه 1885 در خانه‌ی خویش در کوچه‌ی«ایلو» در پاریس بدرود حیات گفت. وی به هنگام مرگ به‌عنوان بزرگ‌ترین قهرمان ملی قرن نوزدهم فرانسه نام گرفت.

آلفونس دوده (Alphones Daudet)

آلفونس دوده از نویسنده‌‌گان برجسته‌ی قرن نوزدهم فرانسه است.او در سال 1840 در شهر«تیم» فرانسه به دنیا آمد.

بعد از پایان تحصیلات، مدتی در مدرسه‌ی «آله» تدریس می‌کرد، اما چون از کودکی به ادبیات علاقه داشت و محیط زنده‌گی آن‌جا را برای پرورش استعداد خود مناسب ندید، در پانزده ساله‌گی به پاریس رفت. در پاریس به فعالیت‌های ادبی خود افزود و با سرودن اشعار و نگارش نمایش‌نامه‌های متعدد که در روزنامه‌های پاریس چاپ می‌شد، موفقیت زیادی به‌دست آورد.

آلفونس دوده در ابتدا شعر می‌سرود و حکایات شاعرانه می‌نوشت. اما جنگ 1870 در تصورات و افکار او تاثیر زیادی گذاشت و از او یک نویسنده‌ی رآلیست به وجود آورد و از آن پس دوده آثار رآلیستی بسیاری خلق کرد، از جمله:جک، نباب و سافو.

در سال 1861 در حالی که بیست‌ویک سال بیش‌تر نداشت با نوشتن کتاب ‌نامه‌هایی از آسیاب من به شهرت فراوان رسید. از آن پس بود که با محافل ادبی فرانسه آشنایی پیدا کرد و در همین زمان با «امیل زولا» نویسنده‌ی معروف فرانسه آشنا شد.

مهم‌ترین آثار دوده عبارتند از:قصه‌های دوشنبه، ماجراهای شگفت‌انگیز، عشاق، تیستین، پسرک

سافو، سی سال پس از تاریخ پاریس.

آلفونس دوده در سال 1897 چشم از جهان فرو بست.

وُلتر ( (Voltaire

ولتر در بیست‌ویکم نوامبر سال 1694 در «پاریس» به دنیا آمد.او میل زیادی به یادگیری داشت، کتاب‌های زیادی می‌خواند و در کودکی شعر می- سرود. او تحصیلات مقدماتی خود را در یکی از مدارس پاریس به پایان رسانید و در سال 1718 میلادی، نخستین تراژدی خود را منتشر کرد. سپس منظومه‌ای انتقادآمیز درباره‌ی اعضای آکادمی و نویسنده‌ای که جایزه‌ی مقام اول را گرفته بود، سرود و همراه با مقالاتی انتقادآمیز که در چند روزنامه می‌نوشت به شهرت رسید.

از این که در چند مقاله و شعر خود نایب‌السلطنه را مورد حمله قرار داده بود دستگیر و زندانی شد. اما با تلاش دوستان‌اش از زندان رهایی یافت. ولتر دوسال بعد، دوباره مورد اتهام قرار گرفت و روانه‌ی زندان «باستیل» شد و پس از رهایی از زندان ناچار شد خاک فرانسه را ترک نماید. در سال 1726 رهسپار انگلستان شد و سه سال بعد با کسب اجازه به خاک فرانسه بازگشت.

در پی حوادثی که در سال 1762 اتفاق افتاد، ولتر علیه کلیسا و حکومت وقت و جنایت های‌شان برخاست و با دفاع از بی‌گناهانی که شکنجه می‌شدند و به قتل می‌رسیدند، وجدان مردم اروپا را بیدار ساخت.

وی در این دوره به مطالعه‌ی دین اسلام پرداخت و کوشید تا با مسلمانان از نزدیک آشنا شود و با آنان درباره‌ی اسلام گفت‌وگو کند. ولتر در این باره می‌گوید:

«در بورس لندن، پیروان محمد(ص) را دیدم که با یهودیان و مسیحیان چنان رفتار می‌کردند که گویی از یک دین بودند و با هم هیچ اختلافی نداشتند.»

او با گانی استاد زبان اسلامی دانشگاه آکسفورد آشنا شد و خود را غرق در مطالعه‌ی تاریخ اسلام کرد و تلاش کرد تا زبان عربی را هم بیاموزد و مستقیمن به متون اسلامی مراجعه کند.

ولتر از مطالعات‌اش چنین نتجه می گیرد که دین اسلام نه تنها شیطانی نیست بلکه بر خلاف گفته‌ی متعصبین مسیحی، منطبق بر موازین عقلی می- باشد و به دین مسیح بسیار نزدیک و از نظر تاریخی تکامل یافته‌تر است.

ولتر در این خصوص می‌گوید:

«محمد بی گمان مرد بسیار بزرگی بود و مردانی بزرگ را نیز در دامان فضل و کمال خود پرورش داد، او قانون‌گذاری خردمند ، رهبری دادگستر، پیامبری پاک و پارسا بود و بزرگ‌ترین انقلاب‌های روی زمین را به وجود آورد... دین محمد هرگز تمایلات شهوانی را رواج نداد. محمد قانون‌گذاری خردمند بود که می‌خواست بشریت را از بدبختی و جهل و فساد رهایی بخشد. او تامین منافع همه‌ی مردم روی زمین را در نظر گرفت»

بدین سان بر اثر تلاش و پشتکار ولتر، شکاف عمیقی که قرن های متمادی مسلمانان و مسیحیان را از هم جدا کرده بود، پر شد.

آثار ولتر عبارتند از:کاندید میکرو مگاس، نامه‌های فلسفی، تاریخ جدید تمدن، تراژدی بروتوس، نمایش‌نامه‌ی سمیرامیس، مرگ قیصر و دوشیزه اورلئان.....است.

وُلتر در سی‌ام مه 1778 به علت کار و خسته‌گی زیاد بدرود حیات گفت.

منابع:

ویکی پدیا

کتاب نیوز

آی کتاب

تبیان همدان

حیات اندیشه

سیامک شالچی - مجله اپیزود ، شماره‌ی چهل‌وهفت

نُهم خرداد ماه 1388 خورشیدی

Home