jacques-brel

ژَک برل نويسنده، آهنگ‌ساز، ترانه‌نويس، آوازخوان، نوازنده، خلبان، ملوان، هنرپيشه و كارگردان خارق‌العاده‌ی بلژيكی، در ساعت سه بامداد هشتم آوريل 1929 در یکی از محله‌های شهر بروکسل، پایتخت بلژیک، چشم به جهان می‌گشاید و در خانواده‌ای از طبقه‌ی متوسط اجتماع برمی‌بالد . زنده‌گی «ژک برل» را می توان يك ماجراجويی بزرگ ناميد چرا كه در تمام عمرش، سكان كشتی زنده‌گی را با بادبان‌هايی برافراشته از رويا، به دست احساس‌ها، شورها و اشتياق‌های درونی و طغيان‌های روحی می‌سپارد، تا او را به سرزمين آرزوها و خواست‌های قلبی‌اش برساند.ا

دوران كودكی ژَک براي‌اش مهم‌ترين بخش زنده‌گی به‌شمار می‌آيد و در چندين ترانه از اين دوران ياد می‌كند. اگر چه «ژَک» كودكی پُر رنج و اندوه‌باری ندارد اما از آن‌جا كه پسر بچه‌ی بسيار حساسی بوده است، اغلب از دل‌تنگی‌اش در دنيای بزرگ‌سالانی كه به نظر می‌رسيد او را ناديده می گيرند و به اندازه ای كه می‌بايست به او توجه نشان نمی‌دهند، سخن می‌گويد و اين كه در آن زمان دنيای بزرگ‌سالان برای‌اش كسل كننده بوده است . ا

ژک در همان دوران هزاران خيال و رويا را در سر می‌پروراند و به خود قول می‌دهد كه يك روزی همه‌ی آن‌ها را به تحقق برساند. رابطه‌ی ژک با مادرش«الیزابت برل» رابطه‌ای بسيار عاطفی و سرشار از مهر و عطوفت بود، به گونه‌ای كه همواره از سخاوت و خوش‌قلبی مادر سرمست می‌شد. شوخ طبعی و گشاده‌رويی را از مادر به ارث می‌گيرد. از خاطره‌ها و روزهای خوشی كه برای هم جوك تعريف می‌كردند و با هم شوخی می‌كردند و بی مهابا از ته دل زير خنده می‌زدند، خنده‌هايی كه روشنايی بخش زنده‌گی‌شان بود و اگر نبود، زنده‌گی چه تيره و تار می‌نمود.ا

رژَک شيفته‌ی داستان‌هايی بود كه پدرش«رومن برل» از دوران زنده‌گی خود در افريقا برای‌اش تعريف می‌كرد و شب‌ها مفتون و محسور ماجراجويی های پدر، با رويای سفرهای خودش به سرزمين‌های ناشناخته به خواب می‌رفت.ا

پیشاهنگ می‌شود وچهار سال بعد در سال 1941 در دانشکده‌ی سنتلوییز بروکسل، ثبت‌نام می‌کند.اSaint-Louisژک در سال 1937 در گروه

سال‌های تحصيل او سال‌های چندان درخشانی نيستند. ديكته و زبان آلمانی را دوست ندارد و در درس‌های ديگر هم چندان موفقيت چشمگيری ندارد اما در همان سال‌ها هم استعداد درخشان‌اش در انشانويسی نمايان می‌شود به‌طوری كه همه در دانشكده می‌دانستند كه دانش‌آموز ژک برل مقاله‌های زيبا می‌نویسد.ا

در سال 1944 ژک ، در شكل گيری كلاب تئاتر دانشكده ، شركت می‌كند و اولين نقش‌های نمايشی‌اش را با اشتياق فراوان بر عهده می‌گيرد. در همين سال سه داستان كوتاه می‌نويسد كه اولين آن هاKho-Barim

نام دارد و هم چنين، فی‌البداهه برای شعرهايش، با پيانو ملودی هم می‌سازد. ر
ژک خود را در جمع خانواده بسيار تنها می‌بيند و پدر و مادرش را به سبب اختلاف سنی زيادی كه با آن‌ها دارد، مثل پدربزرگ و مادربزرگ خود می پندارد. با برادرش كه پنج سال از او بزرگ‌تر است هيچ وجه تشابه و هم‌خوانی فكری ندارد. به همين دليل برای فرار از تنهايی به مطالعه پناه می‌برد و از آن‌جا كه اشتياق فراوانی برای نويسنده‌گی دارد، نوشتن داستانی را آغاز می‌كند با نامLe cheminot

در سال 1946 ژک به جنبش گروهی از جوانان كاتوليك می‌پيوندد.

Franche Cordee نام انجمنی بود كه برای كمك به بيماران، يتيمان و افراد سال‌خورده‌ی اجتماع تشكيل شده بود و با فعاليت‌هايی از قبيل برگزاری كنسرت و نمايش برای آنان پول جمع می‌كرد. در اين جاست كه ژک برای اولين بار آواز خواندن در جمع مردم را تجربه می‌كند و درحالی كه خودش گيتار می‌نوازد برای عموم ترانه می‌خواند.

آشنا می‌شود و در اول ژوئن سال 1950 در بروكسل با او ازدواج می‌كند. اMicheژک در همین انجمن با

اولین دختر آن‌ها در ششم دسامبر سال 1951 به دنيا می‌آيد. ژک در اين سال‌ها در كارخانه‌ی مقواسازی خانواده‌گی‌شان كار می‌كند، اما نمی‌تواند با محدوديت‌های چنين زنده‌گی كسل كننده‌ای خو بگيرد و با يك‌نواختی آن كنار بيايد. برای فرار از اين محدوديت‌ها و كسالت‌ها به ترانه‌نويسی روی می آورد و ترانه‌هايش را فقط به كسانی كه با او نزديك و صميمی هستند نشان می‌دهد. در خلوت خود و در لحظه‌های سكوت و تنهايی، زنده‌گی‌يی را تصور می كند كه برای‌ا‌ش هيجان و شور بيش‌تری به ارمغان بياورد.ا

در سال 1953 ژک تصميم قطعی خود را می‌گيرد و كار در كارخانه خانواده‌گی را رها می‌كند. در ابتدا می‌خواهد به پرورش مرغ بپردازد و يا اين كه كفاش بشود. با اين وجود اما به ترانه‌نويسی ادامه می‌دهد و هرگز شانس آواز خواندن برای كسانی كه به خواندن او علاقه و اشتياقی نشان می‌دادند را از دست نمی‌دهد. با پشتكاری وصف‌ناپذير اين شوق درونی را دنبال می‌كند و با جديت تمام همواره به كلاب‌های بروكسل می‌رود.