- عشق به صلح، عشق به خداوند است.

 - ایمان نداشتن به تنهایی، آن هم در میان جمعی که همه ایمان دارند، بدان می‌ماند که آدمی فاقد عضوی باشد، عضوی احتمالن زاید اما به هر حال عضوی که همه آن را دارند و انسان که خجالت می‌کشد، عریانی خود را از چشم‌ها پنهان می‌کند.

 - ایمان نداشتن، باز ایمان داشتن است. من و تو اگر با هم گلاویز نبودیم، تو انکارم نمی‌کردی.

 - آن چه مایه‌ی لذت آدمی است هر اندازه هم که رقت‌انگیز و بسا هم خنده‌دار باشد، خود لذت یک قطره نور است و شخص باید سخت محروم از آفتاب بوده باشد یا که شیره‌ی انسانیت در دل‌اش خشکیده باشد تا بخواهد این نور را بر مردم حرام بدارد.

 - بدترین کار بد، شاید آن کار بدی است که می‌خواهیم بکنیم و نمی‌کنیم.

 - ساده‌گی که نام دیگرش حماقت است بدتر از جنایت است.

 - جنایت بهتر از خلاء تهوع‌آور یک زنده‌گی است که بارور نشده خشک می‌شود!

 - می‌دانم، خطر می‌کنم. برای آن خطر می‌کنم که بدانم. اخلاق کهنه به ما توصیه می‌کرد که از خطر بگریزیم. اخلاق نو به ما یاد داده است که آن که خطر نمی‌کند هیچ چیز ندارد. هیچ چیز نیست. من اگر نیستم، خواهم بود.

 - امروزه راه جز برای بزدل ها نمی‌تواند خطرناک نباشد.

 - ساختن هیچ نیست. ویران کردن همه‌چیز است. ویران کردن شبکه‌ی تنگ به هم بافته‌ی پندارها و پیش داوری‌ها دام خفه کننده‌ی جهان کهن.

 - جامعه به اندازه‌ی کافی نمی‌داند که این بلوغ ارضا نشده‌ی اراده به همان اندازه خطرناک است که بلوغ ارضا نشده‌ی ج.ن.س.ی. یک ملت تندرست همیشه نیاز به هدفی برای تلاش‌های خود دارد. اگر هدف شریفی به وی ندهند، هدف رذیلانه‌ای در پیش خواهد گرفت.

 - درد کشیدن در راه وظیفه سرنوشتی زیباست. تازه، زیبا یا زشت، هر چه باشد سرنوشت است.

 - رنج بردن یا جان باختن مشروط بر این که معنایی در آن‌ها باشد دشوار نیست.

 - رنج و درد آدمی هنگامی‌که به اوج خود رسید می‌باید فروکش کند، یا باید مُرد یا باید خو گرفت.

 - در زمینه‌ی درد و رنج هیچ هم‌بسته‌گی ممکن نیست.

 - انسان حق ندارد ترحم خود را به کسی که خواستار آن نیست پیشکش کند.

 - فداکاری نیکوست اما به شرطی که علت آن فهمیده شود.

 - کتاب را هرگز کسی نمی‌خواند. در خلال کتاب‌ها ما خود را می‌خوانیم. خواه برای کشف و خواه برای بررسی خود.

 - هنر هرگز چیزی جز فراموشی گذرای واقعیت نیست.

 - انسان فقط موقعی باید به سوی هنر برود که دیگر مطلقن قادر نباشد تا آن‌چه را احساس می‌کند فقط برای خویش نگه دارد، یعنی هنگامی‌که بیش از حد احساس می‌کند.

 - هر اثری که دوام یابد از همان جوهر زمان خود ساخته شده است. هنرمند در ساختن آن تنها نبوده است، هر آن چه همراهان‌اش، همه‌ی گروه مردم؛ رنج کشیده، دوست داشته و در خواب دیده‌اند، همه را هنرمند در آن ثبت کرده است.

 - آیا چیزی هست که ذوق زیبایی اخلاقی‌مان را بهتر از آن به ما بچشاند که درباره‌ی زیبایی اخلاقی دیگری به شوق آییم؟

 - زیباترین هماهنگی را از به هم پیوستن تفاوت‌ها، ترکیب می‌کنند.

 - انسان می‌تواند آن‌چه را قادر به بیان آن نیست، احساس کند.

 - مبارزه هر چند هم که امید پیروزی در آن نباشد، باز خود امیدی است.

 - برای کسی که می‌جنگد، برحق بودن هنوز خیلی کم است. آن‌چه می‌باید داشت پیروزی است.

 - فضیلت بزرگ همانا اراده‌ی بزرگ است، خواستن به همه‌ی وجود.

 - آرزو، امیدواری را در خود دارد و آن‌گاه که اراده هم بدان بپیوندد ایمان نام می‌گیرد و می‌گوید: من باور دارم.

 - میان کار و کسب لذت یک هماهنگی است و هنر زنده‌گی عبارت است از یگانگی استادانه‌ی این دو .

 - این ما نیستیم که انتخاب می‌کنیم، سرنوشت ماست و خردمندی در آن است که خود را شایسته‌ی انتخاب وی، هر چه می‌خواهد باشد، نشان دهیم.

 - هیچ چیز از آن‌چه بر ما گذشته است اگر به زنده‌گی‌مان خوراک داده باشد، نابود نمی شود، از آن پس بخشی از خون ماست و ما جز آن‌چه بی‌فایده و ناپاک است چیزی را از خود دفع نمی‌کنیم.

 - همه چیز حتا محرومیت‌ها، به غنی کردن جانی مایه دار، یاری می‌رساند.

 - من هیچ در پی آن نیستم که آن چه برای‌ام خوب تواند بود، حقیقی وانمود شود. من در جست‌و‌جوی آنم که حقیقی است. اگر هم به دست آوردن‌اش برایم مقدور نباشد، نمی‌توانم از تلاش به‌سوی آن چشم بپوشم.

 - هر فروکشی جهشی به دنبال دارد مگر آن که شدت صدمه‌های مکرر، زه کمان را بیش از اندازه کش دهد و فنر قلب از کار بیافتد.

 - بزرگ‌منشی خوب به انسان یاد نمی‌دهد که مانند مار از همه‌ی رخنه‌های پرچینی که بر گرد انبار غذا کشیده‌اند بخزد. اما در عوض نیروی دیوانه واری به انسان وام می‌دهد تا در بدترین ساعات که تن آدمی ناتوان گشته است و روح‌اش را تردید می‌خورد، پایداری کند .

 - تنها کم مایه‌گی است که بر دروغ می‌رود.

 - «نه» تاییدی بر زنده‌گی است هم‌چنان که «آری». جز «دروغ» هیچ چیز مُرده نیست. دروغ گفتن به خود، زبونی روح.

 - عهد و پیمان کسی که نمی‌داند تا چه حد از عهده برمی‌آید بیهوده است.