|
«تحسین» تحسین چیست؟ به طریقی تحسین ابراز عشق و دوستی است و باید از آن برای تمجید از کسی که کار خوبی انجام می دهد یا حرف خوبی که میزند، بیشتر استفاده کنیم. چرا باید در مقام تحسین از دیگران وقتی حرف بزنیم که زیر خاکهای گورستان آرمیده و دیگر کلمهیی از حرفهای ما را نمیشنود؟ تحسین چیست؟ تحسین همان چیزی است که همهی ما گاه وبیگاه به آن نیاز داریم. هر انسان، گدا یا متمول، کمسواد یا فیلسوف، دانش آموز یا معلم، مجرد یا متاهل در جستوجوی شناخت است. یکی از بزرگترین هدفهای هر انسان این است که احساس کند موجودی خواستنی است و به او نیاز دارند، او می خواهد جایی، کاری صورت دهد. ما شایستهی این تحسین هستیم، آن هم نه زمانی که انتظار شنیدناش را داریم بلکه باید بهطور طبیعی آن را در فرآیند انجام کارهایمان برای دیگران و یا زمانی که برای خود کاری صورت میدهیم، دریافت کنیم. انسانها محتاج یکدیگرند و باید یکدیگر را در وقت مناسب تحسین کنند. بهخاطر داشته باشید که عشق و دوستی در هر سنی و در هر عصری ذیقیمت است، بهایی بیحد و مرز دارد. «برتون برالی» Berton Braley میگوید: «اگر فکر می کنید که او شایسته ی تحسین است، اکنون همان زمانی است که باید او را تحسین کنید، زیرا وقتی که مُرد، دیگر نمیتواند نوشتهی روی سنگ قبر خود را بخواند.»
«تعظیم کردن» رسم خم شدن و تعظیم کردن از شروع تمدن وجود داشته است. بسیاری از مکاتب فکری دنیا در بارهی چگونهگی تعظیم کردن حرف زده اند. هر کشور با توجه به رسم و رسوم خود در این زمینه روشی دارد. به استناد تاریخ می دانیم که تفنگدار فرانسوی با احترام در مقابل همسرش تعظیم میکرد و کلاهش را تا روی زمین پایین میآورد. ندیم ایتالیایی دوران رنسانس با دقت برای احترام گذاردن به لورنزو دو مدیچی تعظیم میکرد. تاریخ به شیوه های مختلفِ تعظیم کردن اشاره دارد و از جمله به مردم کشورهای سیامی اشاره میکند که زانو میزدند و در برابر امپراتور خود و سرشان را تا روی زمین میآوردند. همانطور که تعظیم کردن انواع و اقسام دارد، بههمان اندازه، دلایل انجام این کار متنوع است. یک برده سالها پیش، از روی ترس تعظیم میکرد و بسیاری از ما که امروزه عبادت میکنیم، نه از روی ترس که به احترام سر تعظیم فرود میآوریم. زمانی بهخاطر وفاداری نسبت به یک پادشاه تعظیم میکردیم، اما زمانه عوض شده است. امروزه حتا یک کارگر در برابر رییس جمهور امریکا تعظیم نمیکند. هر دو خجالتزده می شوند. حالا مردم با هم دست میدهند. تمجید و تحسین بخش مهمی از زندهگی روزانهی ماست. تمجید و تحسین، آن چیزی است که یک ستاره، یک هنرپیشه، یک ویولونیست، یک خواننده در پایان اجرای برنامهی خود به آن نیاز دارد. گرچه تمجید و تحسین از خویشتن توصیه نمیشود، اما گاه پیش میآید که میتوانید به چنین کاری تن در دهید. در این صورت بهتر است به خود تعظیم کنید، نه بهخاطر کار برجستهیی که انجام دادهاید، بلکه بهخاطر کارهای زیادی که انجام ندادهاید. باید در برابر خود سر تعظیم فرود آورید، زیرا به حرص و آز تعظیم نکردید، دزدی نکردید، پشت سر همسایهتان بد نگفتید، به موفقیت دوستانتان غبطه نخوردید. ای انسان خوب! به خود تعظیم کن که شایستهی آن هستی.
برخی از ویتامینهای روح و روان - ایمان، شروع حقیقت و حقیقت شروع اینان است. - برای موفق شدن، بدانید که حق ِ اشتباه دارید. - اشتباه کردن طبیعی است و بخشودن، اقدامی انسانی. - تعصب، مجازات خویشتن است. - نامطمئنی و ترس، نقاط کور ِ ذهن هستند. - تصویر ذهنی شما، مسیر زندهگیتان را مشخص میسازد. - تصویر ذهنی شما، از بهرهی هوشی شما مهمتر است. - شما وقتی بازندهاید که مجبور باشید تصویر ذهنی شخص دیگری را راضی کنید. - تا دوست خود نباشید، نمی توانید دوست دیگران باشید. - دوستی، بخشیدن بدون چشمداشت است. - وجدان از ما انسانهای ترسو نمیسازد، این ما هستیم که وجدانهای خود را ترسو میکنیم. - زندهگی سفری در دورن و بیرون است، از آن لذت ببرید.
رها ماندگار - مجله اپیزود ، شمارهی سی و سه بیستوششم بهمن ماه 1387 خورشیدی
|
|
copyright© 2008 episodemagazine.com All rights reserved |
