رامین زمانی در یک برنامه ی تلویزیونی تازه از گرد راه رسیده، باز هم دست به کاری بزرگ زده اند و کشفیات تازه و مهیبی را به بینشگران گرام تحویل داده اند.

جناب زمانی کبیر، ضمن دفاع جانانه از ترانه ی تازه ی خود و به دنبال آن دفاعی جانانه تر لابد از ترانه هایی به سبک ترانه های خانم مریم حیدرزاده،  تاکید بر این داشتند که این ترانه ها کاری نو و سبکی نو در موزیک ایران است و هر کار تازه ای هم طبعن با مخالفت هایی روبرو می- شود. اما ترانه های مزبور، ترانه هایی بس بسیار زیبا هستند که زیبایی آن ها لابد در آینده، شاید صد یا دویست سال دیگر وشاید هم در جهانی دیگر کشف خواهد شد.

رامین خان زمانی دلیلی بسیار موجه برای سخنان باشکوه خود آوردند و گفتند: همان طور که وقتی ترانه ی «خوابم یا بیدارم» منتشر شد کسانی که طرفدار ترانه هایی چون«به رهی دیدم برگ خزان» بودند، ترانه های سبک «خوابم یا بیدارم» را مسخره می کردند و چنین ترانه هایی را نمی پذیرفتند، اکنون نیز ترانه های ما را مورد تمسخر قرار می دهند!!! یعنی این که در آینده، حال مردم را جا خواهد آمد، الان مردم در باغ تشریف ندارند که ما چه کار بزرگی داریم انجام می دهیم.

نویسنده ی این مطلب معتقد است که باز هم جای شکرش باقی ست که رامین خان زمانی، ترانه ی بس بسیار زیبای «خالی» را با «خوابم یا بیدارم» مقایسه کردند، تصور کنید که ایشان دست به عملیات مهیب تری می زدند و ترانه ی «خالی» را با شعر نوی «نیما» مقایسه می کردند، وه که چه می شد!!!!

باور کنید جای شکرش باقی است که جناب زمانی نگفتند که وقتی «نیما» شعر نو را باب کرد، هواداران شعرهای سنتی، او و شعرهایش را به تمسخر گرفتند، همان طور که الان ترانه های ما را جدی نمی گیرند!!!

و اما شما می توانید به راحتی و با چشمانی بسته و حتا در تاریکی، بُعد مسافت تکنیکی و زیبایی شناختی «خوابم یا بیدارم» را با ترانه ی «خالی» اندازه گیری کنید، آن زمان است که سجده ی شکر به جا خواهید آورد که جناب زمانی به نیما نپرداخت.