|
مکان: مَطبَخ کُبرا خانم که با عُذرا خانم در حال پاک کردنِ سبزی آش نذری هستن...! عُذرا خانم: مُگم کُبرا خانم دیدی عَسکِ ای دختره گلشیفتَه ره…؟ کبرا خانم: ها خواهَر جان…. مُویَم تو کامفیوتِر دختر اعظم خانم اینا دیدُم….! وا بمانه اِلهی به حق پَنش تَن…! ای چیجور شب اَول قبر مِخه جواب خدا پیغمبره بده…! واویلا…واویلا…! هَمش مَعصیت…هَمَش گناه…! خدایا توبه….توبه…توبه...! عُذرا خانم: روز قیامت سینههاشِه با مِقراض مُبُرَن مِندازَن جلو سَگ …! بَعدِشَم با کِلّه مِندازَنِش تو آتیش جَهَندَم عاییشِه خانومِه...! کُبرا خانم: کُدُوم سینهها…؟ اَگه به اونا مِگن سینه، پس به سینههای مو چی مِگن….؟ اَصن به هَم گِردَن مو که هم هیچی نِدره…فوقش به قاعده یک گِردو اَگه بشه...! عُذرا خانم: خُب بَعله…! شما ماشالله پستونات به دَستَم نِمیه….! اَصن عَسکِ توره باید مِذاشتن تا ای خارجیا بفهمَن پستون یعنی چی… ! آبروی زنای ایرانی ره بُرده مُرده شوربُرده…! حالا همه با خودِشا مِگن حُکمَن پستونای همه ماها هَمیجوریه...! کُبرا خانم: پَروَنده اَعمالِشه سِنگین مُکُنِه خواهر جان…! اینا چی مِفَهمَن از نِمازُ روزه…..از روضه از آش نَذری…! ماها که ای همه اَعمالِما با خدایه، وازَم مِگِم خدایا توبه…! اینا مِخَن چیکار کُنَن…؟ بده به مو او چاقونِه خواهَر...! عُذرا خانم: مُگم کُبرا خانُم دیروز که رفته بودی حَموم خودِته آراگیرا کِرده بودی، بعدِش کوجا رَفتی خواهرجان…؟ حالا واز نِگی مو زاغ سیاتِه چوب مِزنُم….! داشتُم شیشههای اُتاقه تِمیز مِکِردُم چَشمُم اُفتاد تو حیاط شما...! کُبرا خانم: جون به جونِت که نِکُنَن وازَم کِلانتَر مَحلی فضول خانُم…! رَفتم روضه سّیدُ شُهدا…! کوجا رَفتُم...؟ عُذرا خانم: وا….پس خدا قِبول کُنه ایشالله…! از کِی تا حالا تو اَنباره دِکونِه اَکبرآقای قِصاب، روضِه سّیدُشُهدا ماخانَن مُو خِبر نِدرُم...! کُبرا خانم: ذِلیر بیمیری ایشالله به حَقّ پَنش تَن…! مُو اِقَد ایوَر اوبَره نِگا کِردُم، پَس تو کُدُوم گوری قوییم رفتِه بودی مُرده شور بُرده ندیدُمِت...! عُذرا خانم: مُو که دُنبال تو نِبودُم کِه خواهر جان……! رفته بودُم تِنباکو بخِرُم بره سَر قلیون، دیدُم رَفتی تو دِکون قِصابی بَعدِشَم اَکبر آقا زود در دِکونِشه بَستِگ….! نیم ساعت بَعدِشَم در دِکونِشه واکِرد نیم کیلو گوشت آبگوشتی داد زیر بَغَلِت تُند تُند رَفتی خانِه...! کُبرا خانم: دَهَنه مُوره وانَکُن عُذرا…ها…دَهَنه مُوره وانَکُن…! هَفته پیش که شوهَرت رفتِه بود قِلِه، او کی بود نِصبه شَبی از بالا در خانَتا آمد تو… ها….؟ پسر طاهره خانوم بَند اَنداز هَنوز شاشِش کَف نِکِرده میکیشی رو خودِت خیال کِردی که مُو خبر نِدرُم...! عذرا خانوم: وای / وای /وای…..تو خودِت نِصبه شبی زاغ سیاهه مُوره چوب مِزنی، واز به مُو مِگی کِلانتَر….! خُدا به دور…! ای اَصغر آقای میوه فروش خوب مِذاره بری تو پستوی مُغازهاش میوهها ره جُدا سِوا کُنی…!بره چی به مُو مِگه میوهها از یَک کِناره…. ها….؟ بَر روتِه ماه دیده…؟ ای سینهها بیخود ایجور گنده نِرفته آبجی جان…هر کی نِدِنه مُو که مِدِنُم...! کُبرا خانم: خُبه حالا…خودِت که رَفتی پیش شیخ محمود دعانویس رو شیکَمِتُ زیر شیکَمِت دُعا بینویسه اُجاق کوریت خوب بره چی پَس….! اویَم گفته جن رفته تو رَحِمِت بَعدِشَم باهِت چیز کِردِه…..! بَعله….! بُگم وازَم...! عُذرا خانم: مُو که خودُم مِدِنُم عیب از شوهَرُمِه…! دُعایَم اَگه نیویشتُم بره شوهرم بوده که شیکَمِشه میذاره رو شیکَمُم دُعایه اِفاقه کُنه...! کُبرا خانم: والله شوهَرت هیچ عیبی نِدِره بنده خدا….! تازه خیلی یَم سرحال و قِبراقِه طِفلی...! عُذرا خانم: وا…..! خُب بزنُم به تخته شوهر تویَم خوب کِمَری دِره ماشالله…! وای وای دِرَن آذون مِگن…! مُگم ریشته گیریفتی حالا بره آش...! کُبرا خانم: ها رَفتُم دَر دِکونِ میرزا عَلی گفت تو اَنباره…! پیره سگ پاش لَبِ گورهها، تو اَنبار هِی ماخاست به زور مُوره ماچ کُنه...! عُذرا خانم: بیخود هی پستوناتِه نِشون نَده به ای میرزا عَلی خواجه کُبرا جان…! وَرنِمِخِزه…! دیدُم که مُگم خواهر جان…!! بُرُم که به هَم هیشکارُم نِرسیدُم….! لَعنتِ خُدا به دلِ سیاههِ شیطون...!
https://shatot2.wordpress.com
مسعود مشهدی - مجلهی اپیزود، شمارهی صدوبیستوسه هشتم بهمنماه 1390 خورشیدی
|
|
copyright© 2008 episodemagazine.com All rights reserved |
